وَالصَّافَّاتِ صَفًّا
سوگند به صف بستگان، صفى [عظيم]
القرآن الكريمAbolfazl Bahrampour
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند هستى بخش مهربان
وَالصَّافَّاتِ صَفًّا
سوگند به صف بستگان، صفى [عظيم]
فَالزَّاجِرَاتِ زَجْرًا
و سوگند به نهى كنندگان كه به سختى طرد مىكنند
فَالتَّالِيَاتِ ذِكْرًا
و سوگند به تلاوت كنندگان ذكر (و آيات الهى)
إِنَّ إِلَٰهَكُمْ لَوَاحِدٌ
كه قطعا معبود شما يگانه است
رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَرَبُّ الْمَشَارِقِ
پروردگار آسمانها و زمين و آنچه ميان آنهاست و پروردگار مشرقهاست
إِنَّا زَيَّنَّا السَّمَاءَ الدُّنْيَا بِزِينَةٍ الْكَوَاكِبِ
ما آسمان نزديكتر را به زيور اختران آراستيم
وَحِفْظًا مِنْ كُلِّ شَيْطَانٍ مَارِدٍ
و [آن را] از هر شيطان سركشى محفوظ داشتيم
لَا يَسَّمَّعُونَ إِلَى الْمَلَإِ الْأَعْلَىٰ وَيُقْذَفُونَ مِنْ كُلِّ جَانِبٍ
[به طورى كه] نمىتوانند به [سخن] ساكنان عالم بالا گوش فرا دهند، و از هر سويى پرتاب مىشوند
دُحُورًا ۖ وَلَهُمْ عَذَابٌ وَاصِبٌ
با شدت به عقب رانده مىشوند، و برايشان عذابى پيوسته است
إِلَّا مَنْ خَطِفَ الْخَطْفَةَ فَأَتْبَعَهُ شِهَابٌ ثَاقِبٌ
مگر كسى كه [از سخن بالاييان] چيزى بربايد كه شهابى سوراخ كننده دنبالش مىكند
فَاسْتَفْتِهِمْ أَهُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمْ مَنْ خَلَقْنَا ۚ إِنَّا خَلَقْنَاهُمْ مِنْ طِينٍ لَازِبٍ
پس [از مشركان] بپرس: آيا آنها از لحاظ آفرينش سختترند يا كسانى كه [از فرشتگان و غيره] خلق كردهايم؟ آنها را از گلى چسبنده پديد آورديم [كه ضعيفند]
بَلْ عَجِبْتَ وَيَسْخَرُونَ
بلكه [تو از انكارشان] تعجب مىكنى، و آنها استهزا مىكنند
وَإِذَا ذُكِّرُوا لَا يَذْكُرُونَ
و چون به آنها پند داده شود پند نمىگيرند
وَإِذَا رَأَوْا آيَةً يَسْتَسْخِرُونَ
و چون آيتى ببينند آن را به مسخره مىگيرند
وَقَالُوا إِنْ هَٰذَا إِلَّا سِحْرٌ مُبِينٌ
و مىگويند: اين جز سحرى آشكار نيست
أَإِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَامًا أَإِنَّا لَمَبْعُوثُونَ
آيا چون مرديم و خاك و استخوانهايى شديم، به راستى دوباره زنده مىشويم
أَوَآبَاؤُنَا الْأَوَّلُونَ
و آيا نياكان ما نيز [زنده مىشوند]
قُلْ نَعَمْ وَأَنْتُمْ دَاخِرُونَ
بگو: آرى، و شما [زنده مىشويد] در حالى كه خوار خواهيد بود
فَإِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَاحِدَةٌ فَإِذَا هُمْ يَنْظُرُونَ
پس آن تنها يك صيحه است و بس، و به ناگاه همه آنها [برخيزند و] بنگرند
وَقَالُوا يَا وَيْلَنَا هَٰذَا يَوْمُ الدِّينِ
و مىگويند: واى بر ما! اين روز جزاست
هَٰذَا يَوْمُ الْفَصْلِ الَّذِي كُنْتُمْ بِهِ تُكَذِّبُونَ
اين همان روز داورى است كه تكذيبش مىكرديد
احْشُرُوا الَّذِينَ ظَلَمُوا وَأَزْوَاجَهُمْ وَمَا كَانُوا يَعْبُدُونَ
[اى فرشتگان!] گرد آوريد ظالمان و همگنانشان و آنچه را كه پرستش مىكردند
مِنْ دُونِ اللَّهِ فَاهْدُوهُمْ إِلَىٰ صِرَاطِ الْجَحِيمِ
[آرى آنچه را] جز خدا [مىپرستيدند گرد آوريد] و به راه جهنم هدايتشان كنيد
وَقِفُوهُمْ ۖ إِنَّهُمْ مَسْئُولُونَ
و آنها را نگه داريد كه بازخواست خواهند شد
مَا لَكُمْ لَا تَنَاصَرُونَ
شما را چه شده است كه يكديگر را يارى نمىكنيد
بَلْ هُمُ الْيَوْمَ مُسْتَسْلِمُونَ
بلكه امروز آنها تسليم شدگانند
وَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ يَتَسَاءَلُونَ
و روى به يكديگر كنند و از هم بپرسند
قَالُوا إِنَّكُمْ كُنْتُمْ تَأْتُونَنَا عَنِ الْيَمِينِ
گويند: [پس چه شد؟] شما كه از در نيكخواهى سراغ ما مىآمديد
قَالُوا بَلْ لَمْ تَكُونُوا مُؤْمِنِينَ
[مستكبران] مىگويند: [نه،] بلكه شما [خودتان] مؤمن نبوديد
وَمَا كَانَ لَنَا عَلَيْكُمْ مِنْ سُلْطَانٍ ۖ بَلْ كُنْتُمْ قَوْمًا طَاغِينَ
و ما را بر شما هيچ تسلطى نبود، بلكه شما خود مردمى طغيانگر بوديد
فَحَقَّ عَلَيْنَا قَوْلُ رَبِّنَا ۖ إِنَّا لَذَائِقُونَ
پس وعدهى پروردگارمان بر ما محقق شد و اكنون بايد [عذاب را] بچشيم
فَأَغْوَيْنَاكُمْ إِنَّا كُنَّا غَاوِينَ
پس شما را گمراه كرديم، زيرا خودمان نيز گمراه بوديم
فَإِنَّهُمْ يَوْمَئِذٍ فِي الْعَذَابِ مُشْتَرِكُونَ
پس بىترديد [همه] ايشان در آن روز در عذاب مشتركند
إِنَّا كَذَٰلِكَ نَفْعَلُ بِالْمُجْرِمِينَ
[آرى] ما با مجرمان چنين مىكنيم
إِنَّهُمْ كَانُوا إِذَا قِيلَ لَهُمْ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ يَسْتَكْبِرُونَ
چرا كه آنان بودند كه وقتى به ايشان گفته مىشد: خدايى جز خداى يگانه نيست تكبر مىورزيدند
وَيَقُولُونَ أَئِنَّا لَتَارِكُو آلِهَتِنَا لِشَاعِرٍ مَجْنُونٍ
و مىگفتند: آيا ما خدايان خويش را براى گفته شاعرى مجنون رها كنيم
بَلْ جَاءَ بِالْحَقِّ وَصَدَّقَ الْمُرْسَلِينَ
بلكه او حق را آورده و پيامبران را تصديق كرده است
إِنَّكُمْ لَذَائِقُو الْعَذَابِ الْأَلِيمِ
بىترديد، شما چشندهى عذاب دردناك خواهيد بود
وَمَا تُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ
و جز در برابر آنچه مىكرديد جزا نمىيابيد
إِلَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ
مگر بندگان خالص شدهى خدا
أُولَٰئِكَ لَهُمْ رِزْقٌ مَعْلُومٌ
كه آنها رزقى معين دارند
فَوَاكِهُ ۖ وَهُمْ مُكْرَمُونَ
[انواع] ميوهها و آنها گرامى داشتگانند
فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ
در باغهاى پرنعمت
عَلَىٰ سُرُرٍ مُتَقَابِلِينَ
بر تختهايى رو به روى هم
يُطَافُ عَلَيْهِمْ بِكَأْسٍ مِنْ مَعِينٍ
جامى از شراب طهور بر آنان مىگردانند
بَيْضَاءَ لَذَّةٍ لِلشَّارِبِينَ
شرابى سپيد و روشن كه براى نوشندگان لذّت بخش است
لَا فِيهَا غَوْلٌ وَلَا هُمْ عَنْهَا يُنْزَفُونَ
نه در آن تباهى عقل است و نه از آن مست مىشوند
وَعِنْدَهُمْ قَاصِرَاتُ الطَّرْفِ عِينٌ
و در كنارشان دلبرانى درشت چشم است كه [به همسران خود] چشم دوزند
كَأَنَّهُنَّ بَيْضٌ مَكْنُونٌ
[سيمين تن] گويى تخم ماكيانند كه در پوشش نهادهاند
فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ يَتَسَاءَلُونَ
رو به يكديگر كنند و از همديگر پرس و جو كنند
قَالَ قَائِلٌ مِنْهُمْ إِنِّي كَانَ لِي قَرِينٌ
گويندهاى از آنها مىگويد: راستى من [در دنيا] همنشينى داشتم
يَقُولُ أَإِنَّكَ لَمِنَ الْمُصَدِّقِينَ
[كه به من] مىگفت: آيا واقعا تو [هم] از باور دارندگانى
أَإِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَامًا أَإِنَّا لَمَدِينُونَ
آيا وقتى مرديم و خاك و استخوان شديم آيا واقعا [زنده شده] مجازات مىشويم
قَالَ هَلْ أَنْتُمْ مُطَّلِعُونَ
گويد: آيا شما سر بلند مىكنيد ببينيد [او كجاست]
فَاطَّلَعَ فَرَآهُ فِي سَوَاءِ الْجَحِيمِ
پس سر بلند مىكند و او را در وسط آتش مىبيند
قَالَ تَاللَّهِ إِنْ كِدْتَ لَتُرْدِينِ
مىگويد: به خدا سوگند چيزى نمانده بود كه مرا به هلاكت اندازى
وَلَوْلَا نِعْمَةُ رَبِّي لَكُنْتُ مِنَ الْمُحْضَرِينَ
و اگر رحمت پروردگارم نبود، بىترديد من نيز از احضار شدگان [در آتش] بودم
أَفَمَا نَحْنُ بِمَيِّتِينَ
[و از روى شوق مىگويد:] آيا ما را ديگر مرگى نيست
إِلَّا مَوْتَتَنَا الْأُولَىٰ وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ
جز همان مرگ نخستين ما؟ و ما عذاب نخواهيم شد
إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ
به راستى اين همان كاميابى بزرگ است
لِمِثْلِ هَٰذَا فَلْيَعْمَلِ الْعَامِلُونَ
براى اين (رقم نعمتها) بايد اهل عمل بكوشند
أَذَٰلِكَ خَيْرٌ نُزُلًا أَمْ شَجَرَةُ الزَّقُّومِ
آيا اين براى پذيرايى بهتر است يا درخت زقوم
إِنَّا جَعَلْنَاهَا فِتْنَةً لِلظَّالِمِينَ
همانا ما آن [درخت] را براى ستمگران، عذاب قرار دادهايم
إِنَّهَا شَجَرَةٌ تَخْرُجُ فِي أَصْلِ الْجَحِيمِ
[و] آن درختى است كه در اعماق جهنم مىرويد
طَلْعُهَا كَأَنَّهُ رُءُوسُ الشَّيَاطِينِ
ميوهاش گويى سرهاى ديوان است
فَإِنَّهُمْ لَآكِلُونَ مِنْهَا فَمَالِئُونَ مِنْهَا الْبُطُونَ
پس [دوزخيان] حتما از آن مىخورند و شكمها را از آن پر مىكنند
ثُمَّ إِنَّ لَهُمْ عَلَيْهَا لَشَوْبًا مِنْ حَمِيمٍ
سپس براى ايشان بر روى آن [زقوم] مخلوطى از آب جوشان است
ثُمَّ إِنَّ مَرْجِعَهُمْ لَإِلَى الْجَحِيمِ
سپس بازگشتشان بىگمان به جانب آتش دوزخ است
إِنَّهُمْ أَلْفَوْا آبَاءَهُمْ ضَالِّينَ
همانا آنها پدران خود را گمراه يافتند
فَهُمْ عَلَىٰ آثَارِهِمْ يُهْرَعُونَ
و [با اين حال] با سرعت در پى آنها كشانده مىشوند
وَلَقَدْ ضَلَّ قَبْلَهُمْ أَكْثَرُ الْأَوَّلِينَ
و البته پيش از آنها بيشتر پيشينيان گمراه شدند
وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا فِيهِمْ مُنْذِرِينَ
و حال آن كه ما هشدار دهندگانى در ميانشان فرستاديم
فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُنْذَرِينَ
پس ببين فرجام هشدار داده شدگان چگونه شد
إِلَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ
به استثناى بندگان خالص شدهى خدا
وَلَقَدْ نَادَانَا نُوحٌ فَلَنِعْمَ الْمُجِيبُونَ
و همانا نوح ما را ندا داد و چه نيكو اجابت كننده بوديم
وَنَجَّيْنَاهُ وَأَهْلَهُ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ
و او و كسانش را از آن محنت بزرگ رهانيديم
وَجَعَلْنَا ذُرِّيَّتَهُ هُمُ الْبَاقِينَ
و [تنها] نسل او را باقى گذاشتيم
وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ
و در ميان آيندگان [آوازهى نيك] او را بر جاى نهاديم
سَلَامٌ عَلَىٰ نُوحٍ فِي الْعَالَمِينَ
درود بر نوح در ميان جهانيان
إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ
ما اين گونه نيكوكاران را پاداش مىدهيم
إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ
به راستى او از بندگان مؤمن ما بود
ثُمَّ أَغْرَقْنَا الْآخَرِينَ
سپس ديگران را غرق كرديم
وَإِنَّ مِنْ شِيعَتِهِ لَإِبْرَاهِيمَ
و بىگمان، ابراهيم از پيروان او بود
إِذْ جَاءَ رَبَّهُ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ
آنگاه كه با دلى پاك به [پيشگاه] پروردگارش روى آورد
إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِ مَاذَا تَعْبُدُونَ
چون به پدر و قوم خود گفت: [اينها] چيست كه مىپرستيد
أَئِفْكًا آلِهَةً دُونَ اللَّهِ تُرِيدُونَ
آيا غير از خداوند خدايان دروغين را مىخواهيد
فَمَا ظَنُّكُمْ بِرَبِّ الْعَالَمِينَ
پس به پروردگار جهانيان چه گمان داريد
فَنَظَرَ نَظْرَةً فِي النُّجُومِ
پس نظرى به ستارگان افكند
فَقَالَ إِنِّي سَقِيمٌ
و گفت: من بيمارم [و با شما به مراسم عيد نمىآيم]
فَتَوَلَّوْا عَنْهُ مُدْبِرِينَ
پس از او روى گرداندند و برگشتند
فَرَاغَ إِلَىٰ آلِهَتِهِمْ فَقَالَ أَلَا تَأْكُلُونَ
پس مخفيانه به سوى خدايانشان رفت و [به ريشخند] گفت: چرا چيزى نمىخوريد
مَا لَكُمْ لَا تَنْطِقُونَ
شما را چه شده كه سخن نمىگوييد
فَرَاغَ عَلَيْهِمْ ضَرْبًا بِالْيَمِينِ
پس مخفيانه با دست راست ضربتى بر سر آنها كوفت [و آنها را در هم شكست]
فَأَقْبَلُوا إِلَيْهِ يَزِفُّونَ
پس [قومش] شتابان به سوى او روى آوردند
قَالَ أَتَعْبُدُونَ مَا تَنْحِتُونَ
[ابراهيم] گفت: آيا آنچه را كه [با دست خود] مىتراشيد، مىپرستيد
وَاللَّهُ خَلَقَكُمْ وَمَا تَعْمَلُونَ
حال آن كه خداوند هم شما را آفريده و هم آنچه را كه مىسازيد
قَالُوا ابْنُوا لَهُ بُنْيَانًا فَأَلْقُوهُ فِي الْجَحِيمِ
گفتند: برايش بنايى بسازيد و او را در جهنمى [از آتش] افكنيد
فَأَرَادُوا بِهِ كَيْدًا فَجَعَلْنَاهُمُ الْأَسْفَلِينَ
پس طرحى براى [نابودى] او ريختند ولى ما آنها را پست و [مغلوب] ساختيم
وَقَالَ إِنِّي ذَاهِبٌ إِلَىٰ رَبِّي سَيَهْدِينِ
و [ابراهيم] گفت: من به سوى پروردگارم روانم، زودا كه هدايتم كند
رَبِّ هَبْ لِي مِنَ الصَّالِحِينَ
[اى] پروردگار من! مرا [فرزندى] از شايستگان عطا كن
فَبَشَّرْنَاهُ بِغُلَامٍ حَلِيمٍ
پس پسرى بردبار را به او مژده داديم
فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يَا بُنَيَّ إِنِّي أَرَىٰ فِي الْمَنَامِ أَنِّي أَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرَىٰ ۚ قَالَ يَا أَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُ ۖ سَتَجِدُنِي إِنْ شَاءَ اللَّهُ مِنَ الصَّابِرِينَ
و چون او همراه پدر به [سنّ] كار و كوشش رسيد، گفت: اى پسرك من! من پيوسته در خواب مىبينم كه تو را سر مىبرم. بنگر كه رأى تو چيست؟ گفت: اى پدر من! آنچه را دستور يافتهاى انجام ده، اگر خدا بخواهد مرا از صابران خواهى يافت
فَلَمَّا أَسْلَمَا وَتَلَّهُ لِلْجَبِينِ
پس وقتى هر دو [بر اين كار] تسليم شدند و پسر را به پيشانى بر خاك افكند
وَنَادَيْنَاهُ أَنْ يَا إِبْرَاهِيمُ
او را ندا داديم كه اى ابراهيم
قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْيَا ۚ إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ
حقا كه خوابت را تحقق بخشيدى. ما نيكوكاران را چنين پاداش مىدهيم
إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ الْبَلَاءُ الْمُبِينُ
به راستى كه اين همان آزمايش آشكار بود
وَفَدَيْنَاهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍ
و او را در ازاى قربانى بزرگ بازخريديم
وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ
و در [ميان] آيندگان براى او [آوازهى نيك] بر جاى نهاديم
سَلَامٌ عَلَىٰ إِبْرَاهِيمَ
سلام بر ابراهيم
كَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ
اين چنين نيكوكاران را پاداش مىدهيم
إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ
در حقيقت، او از بندگان مؤمن ما بود
وَبَشَّرْنَاهُ بِإِسْحَاقَ نَبِيًّا مِنَ الصَّالِحِينَ
و او را به اسحاق، پيامبرى از صالحان بشارت داديم
وَبَارَكْنَا عَلَيْهِ وَعَلَىٰ إِسْحَاقَ ۚ وَمِنْ ذُرِّيَّتِهِمَا مُحْسِنٌ وَظَالِمٌ لِنَفْسِهِ مُبِينٌ
و بر او و بر اسحاق بركت داديم، و از فرزندانشان برخى نيكوكارند و برخى آشكارا بر خود ستمكارند
وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَارُونَ
و به راستى به موسى و هارون موهبت داديم
وَنَجَّيْنَاهُمَا وَقَوْمَهُمَا مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ
و آن دو و قومشان را از محنتى بزرگ نجات داديم
وَنَصَرْنَاهُمْ فَكَانُوا هُمُ الْغَالِبِينَ
و آنان را يارى داديم تا ايشان غالب آمدند
وَآتَيْنَاهُمَا الْكِتَابَ الْمُسْتَبِينَ
و آن دو را كتاب روشنگر داديم
وَهَدَيْنَاهُمَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ
و هر دو را به راه راست هدايت كرديم
وَتَرَكْنَا عَلَيْهِمَا فِي الْآخِرِينَ
و براى آن دو در [ميان] آيندگان [نام نيك] بر جاى نهاديم
سَلَامٌ عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَارُونَ
سلام بر موسى و هارون
إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ
به راستى ما نيكوكاران را چنين پاداش مىدهيم
إِنَّهُمَا مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ
آن دو از بندگان مؤمن ما بودند
وَإِنَّ إِلْيَاسَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ
و به راستى الياس از فرستادگان [ما] بود
إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِ أَلَا تَتَّقُونَ
هنگامى كه به قوم خود گفت: آيا پروا نمىداريد
أَتَدْعُونَ بَعْلًا وَتَذَرُونَ أَحْسَنَ الْخَالِقِينَ
آيا بت «بعل» را مىپرستيد و بهترين آفرينندگان را وا مىگذاريد
اللَّهَ رَبَّكُمْ وَرَبَّ آبَائِكُمُ الْأَوَّلِينَ
خدا را [ترك مىكنيد] كه پروردگار شما و پروردگار پدران پيشين شماست
فَكَذَّبُوهُ فَإِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ
اما او را تكذيب كردند و قطعا آنها از احضار شدگانند
إِلَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ
مگر بندگان خالص شدهى خدا
وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ
و براى او در [ميان] آيندگان [آوازهى نيك] بر جاى نهاديم
سَلَامٌ عَلَىٰ إِلْ يَاسِينَ
سلام بر الياس
إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ
ما نيكوكاران را اين گونه پاداش مىدهيم
إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ
همانا او از بندگان مؤمن ما بود
وَإِنَّ لُوطًا لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ
و البته لوط [نيز] از پيامبران بود
إِذْ نَجَّيْنَاهُ وَأَهْلَهُ أَجْمَعِينَ
آنگاه كه او و همه كسانش را نجات داديم
إِلَّا عَجُوزًا فِي الْغَابِرِينَ
جز پيرزنى را كه در ميان باقى ماندگان [در عذاب] بود
ثُمَّ دَمَّرْنَا الْآخَرِينَ
سپس ديگران را هلاك نموديم
وَإِنَّكُمْ لَتَمُرُّونَ عَلَيْهِمْ مُصْبِحِينَ
و در حقيقت شما بر [آثار] آنان صبحگاهان مىگذريد
وَبِاللَّيْلِ ۗ أَفَلَا تَعْقِلُونَ
و نيز شامگاهان. آيا تعقل نمىكنيد
وَإِنَّ يُونُسَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ
و همانا يونس از زمرهى فرستادگان بود
إِذْ أَبَقَ إِلَى الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ
آنگاه كه به سوى كشتى پر [از جمعيت] بگريخت
فَسَاهَمَ فَكَانَ مِنَ الْمُدْحَضِينَ
پس [يونس با سرنشينان كشتى] قرعه انداخت و خود از باختگان شد
فَالْتَقَمَهُ الْحُوتُ وَهُوَ مُلِيمٌ
[او را به دريا افكندند] و ماهى او را لقمه كرد، در حالى كه او ملامتگر [خويش] بود
فَلَوْلَا أَنَّهُ كَانَ مِنَ الْمُسَبِّحِينَ
پس اگر او از تسبيح گويان نبود
لَلَبِثَ فِي بَطْنِهِ إِلَىٰ يَوْمِ يُبْعَثُونَ
قطعا تا روزى كه برانگيخته مىشوند، در شكم آن [ماهى] مىماند
فَنَبَذْنَاهُ بِالْعَرَاءِ وَهُوَ سَقِيمٌ
پس او را در حالى كه ناخوش بود به خشكى انداختيم
وَأَنْبَتْنَا عَلَيْهِ شَجَرَةً مِنْ يَقْطِينٍ
و بر بالاى [سر] او بوته كدويى رويانديم
وَأَرْسَلْنَاهُ إِلَىٰ مِائَةِ أَلْفٍ أَوْ يَزِيدُونَ
و او را به سوى صد هزار نفر يا بيشتر [به پيامبرى] فرستاديم
فَآمَنُوا فَمَتَّعْنَاهُمْ إِلَىٰ حِينٍ
پس ايمان آوردند و تا مدت زمانى برخوردارشان كرديم
فَاسْتَفْتِهِمْ أَلِرَبِّكَ الْبَنَاتُ وَلَهُمُ الْبَنُونَ
پس، از ايشان بپرس، آيا دختران براى پروردگار تو و پسران براى آنهاست
أَمْ خَلَقْنَا الْمَلَائِكَةَ إِنَاثًا وَهُمْ شَاهِدُونَ
آيا فرشتگان را مؤنث آفريديم و آنها ناظر بودند
أَلَا إِنَّهُمْ مِنْ إِفْكِهِمْ لَيَقُولُونَ
آگاه باش كه اينان از دروغ پردازيشان مىگويند
وَلَدَ اللَّهُ وَإِنَّهُمْ لَكَاذِبُونَ
خدا فرزند آورده است. در حالى كه آنها قطعا دروغگويند
أَصْطَفَى الْبَنَاتِ عَلَى الْبَنِينَ
آيا [خدا] دختران را بر پسران ترجيح داده است
مَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ
شما را چه شده؟ چگونه داورى مىكنيد
أَفَلَا تَذَكَّرُونَ
چرا متذكر نمىشويد
أَمْ لَكُمْ سُلْطَانٌ مُبِينٌ
يا دليل روشنى [در اختيار] داريد
فَأْتُوا بِكِتَابِكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ
پس كتابتان را بياوريد اگر راست مىگوييد
وَجَعَلُوا بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْجِنَّةِ نَسَبًا ۚ وَلَقَدْ عَلِمَتِ الْجِنَّةُ إِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ
و ميان خدا و جنّها خويشاوندى انگاشتند و حال آن كه جنيان نيك دانستهاند كه خود احضار شوندهاند
سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ
خدا منزه است از آنچه توصيف مىكنند
إِلَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ
مگر بندگان خالص شدهى خدا
فَإِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُونَ
در واقع شما [مشركان] و آنچه مىپرستيد
مَا أَنْتُمْ عَلَيْهِ بِفَاتِنِينَ
نمىتوانيد بر ضد آن [هدف الهى] فتنهانگيز باشيد
إِلَّا مَنْ هُوَ صَالِ الْجَحِيمِ
مگر كسى را كه به آتش وارد شدنى است
وَمَا مِنَّا إِلَّا لَهُ مَقَامٌ مَعْلُومٌ
و هيچ يك از ما [فرشتگان] نيست مگر اين كه براى او مقام [و موقعيتى] معين است
وَإِنَّا لَنَحْنُ الصَّافُّونَ
و البته ما [براى اطاعت خدا] به صف ايستادهايم
وَإِنَّا لَنَحْنُ الْمُسَبِّحُونَ
و بىترديد ما جملگى تسبيح گويان او هستيم
وَإِنْ كَانُوا لَيَقُولُونَ
و [مشركان] به تأكيد مىگفتند
لَوْ أَنَّ عِنْدَنَا ذِكْرًا مِنَ الْأَوَّلِينَ
اگر پندنامهاى از پيشينيان نزد ما بود
لَكُنَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ
قطعا بندگان خالص شدهى خدا مىشديم
فَكَفَرُوا بِهِ ۖ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ
ولى [وقتى قرآن آمد] به آن كافر شدند پس به زودى خواهند دانست
وَلَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا الْمُرْسَلِينَ
و قطعا وعدهى [نصرت] ما براى بندگان فرستاده شدهى ما از پيش مسلم شده است
إِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنْصُورُونَ
كه آنان حتما [از طرف ما] يارى شدگانند
وَإِنَّ جُنْدَنَا لَهُمُ الْغَالِبُونَ
و سپاه ما بىترديد همانها پيروزند
فَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّىٰ حِينٍ
پس [اى محمد!] تا مدتى از آنان [كافران] روى بگردان [تا فرمان جهاد آيد]
وَأَبْصِرْهُمْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ
[عاقبت] آنها را بنگر كه به زودى [آنها نيز] خواهند ديد
أَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُونَ
آيا به عذاب ما عجله مىكنند
فَإِذَا نَزَلَ بِسَاحَتِهِمْ فَسَاءَ صَبَاحُ الْمُنْذَرِينَ
پس وقتى [عذاب ما] به آستانه آنها فرود آيد، صبحگاه بيم داده شدگان بد خواهد بود
وَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّىٰ حِينٍ
و از ايشان تا مدتى روى بگردان
وَأَبْصِرْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ
و [عاقبتشان را] بنگر كه به زودى [آنها نيز] خواهند ديد
سُبْحَانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ
منزه است پروردگار تو، صاحب عزت و بزرگى، از آنچه وصف مىكنند
وَسَلَامٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ
و سلام بر فرستادگان
وَالْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ
و ستايش، ويژهى خداوند، پروردگار جهانيان است