وَيْلٌ لِلْمُطَفِّفِينَ
واى بر كم فروشان
القرآن الكريمAbolfazl Bahrampour
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند هستى بخش مهربان
وَيْلٌ لِلْمُطَفِّفِينَ
واى بر كم فروشان
الَّذِينَ إِذَا اكْتَالُوا عَلَى النَّاسِ يَسْتَوْفُونَ
آنان كه چون از مردم پيمانه بستانند، تمام مىستانند
وَإِذَا كَالُوهُمْ أَوْ وَزَنُوهُمْ يُخْسِرُونَ
و چون به ديگران پيمانه دهند يا وزن كنند، كم مىدهند
أَلَا يَظُنُّ أُولَٰئِكَ أَنَّهُمْ مَبْعُوثُونَ
آيا آنان فكر نمىكنند كه برانگيخته مىشوند
لِيَوْمٍ عَظِيمٍ
براى روزى بزرگ
يَوْمَ يَقُومُ النَّاسُ لِرَبِّ الْعَالَمِينَ
روزى كه مردم در پيشگاه پروردگار جهانيان بايستند
كَلَّا إِنَّ كِتَابَ الْفُجَّارِ لَفِي سِجِّينٍ
چنين نيست [كه خيال مىكنند،] مسلما كارنامه بدكاران در «سجّين» است
وَمَا أَدْرَاكَ مَا سِجِّينٌ
و تو چه مىدانى «سجّين» چيست
كِتَابٌ مَرْقُومٌ
كارنامهاى است نوشته و خوانا [كه مجازات اعمال در آن است]
وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ
واى در آن روز بر تكذيب كنندگان
الَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوْمِ الدِّينِ
همانان كه روز جزا را دروغ مىپندارند
وَمَا يُكَذِّبُ بِهِ إِلَّا كُلُّ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ
و تنها كسانى آن را انكار مىكنند كه متجاوز و گنهكارند
إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ آيَاتُنَا قَالَ أَسَاطِيرُ الْأَوَّلِينَ
هنگامى كه آيات ما بر او خوانده شود، گويد: افسانه پيشينيان است
كَلَّا ۖ بَلْ ۜ رَانَ عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ مَا كَانُوا يَكْسِبُونَ
چنين نيست [كه مىپندارند،] بلكه اعمالشان زنگارى بر دلهاشان گرديده است
كَلَّا إِنَّهُمْ عَنْ رَبِّهِمْ يَوْمَئِذٍ لَمَحْجُوبُونَ
چنين نيست [كه مىپندارند،] البته آنها در آن روز از پروردگارشان سخت محجوبند
ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصَالُو الْجَحِيمِ
سپس آنها قطعا به آتش جهنم مىسوزند
ثُمَّ يُقَالُ هَٰذَا الَّذِي كُنْتُمْ بِهِ تُكَذِّبُونَ
آنگاه به آنها گفته مىشود: اين همان چيزى است كه آن را دروغ مىشمرديد
كَلَّا إِنَّ كِتَابَ الْأَبْرَارِ لَفِي عِلِّيِّينَ
نه! چنين نيست [كه مىپندارند]، بىترديد كارنامه نيكان در «عليين» است
وَمَا أَدْرَاكَ مَا عِلِّيُّونَ
و تو چه مىدانى «عليين» چيست
كِتَابٌ مَرْقُومٌ
كارنامهاى نوشته و خوانا است [كه پاداش نيكان در آن است]
يَشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُونَ
كه مقربان آن را مىبينند [و بدان گواهى مىدهند]
إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِي نَعِيمٍ
همانا نيكان در ناز و نعمتند
عَلَى الْأَرَائِكِ يَنْظُرُونَ
بر تختها تكيه كرده تماشا مىكنند
تَعْرِفُ فِي وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ النَّعِيمِ
در چهرههايشان طراوت و خرمى نعمت را مىيابى
يُسْقَوْنَ مِنْ رَحِيقٍ مَخْتُومٍ
از مى صاف سر بستهاى سيراب شوند
خِتَامُهُ مِسْكٌ ۚ وَفِي ذَٰلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ الْمُتَنَافِسُونَ
كه مهر آن از مشك است، و مشتاقان بايد در آن رقابت كنند
وَمِزَاجُهُ مِنْ تَسْنِيمٍ
و تركيب آن از چشمه «تسنيم» است
عَيْنًا يَشْرَبُ بِهَا الْمُقَرَّبُونَ
چشمهاى كه مقربان از آن مىنوشند
إِنَّ الَّذِينَ أَجْرَمُوا كَانُوا مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا يَضْحَكُونَ
همانا بدكاران پيوسته به كسانى كه ايمان آورده بودند مىخنديدند
وَإِذَا مَرُّوا بِهِمْ يَتَغَامَزُونَ
و چون بر آنان مىگذشتند به يكديگر چشمك مىزدند
وَإِذَا انْقَلَبُوا إِلَىٰ أَهْلِهِمُ انْقَلَبُوا فَكِهِينَ
و وقتى به سوى كسان خويش باز مىگشتند [از ريشخند خود] شاد بودند
وَإِذَا رَأَوْهُمْ قَالُوا إِنَّ هَٰؤُلَاءِ لَضَالُّونَ
و هر وقت آنها را مىديدند مىگفتند: اينان بىترديد گمراهند
وَمَا أُرْسِلُوا عَلَيْهِمْ حَافِظِينَ
در حالى كه آنها به نگهبانى مؤمنان فرستاده نشده بودند
فَالْيَوْمَ الَّذِينَ آمَنُوا مِنَ الْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ
ولى امروز آنها كه ايمان آوردهاند، به كفار مىخندند
عَلَى الْأَرَائِكِ يَنْظُرُونَ
بر تختها تكيه كرده تماشا مىكنند
هَلْ ثُوِّبَ الْكُفَّارُ مَا كَانُوا يَفْعَلُونَ
[حال] آيا كفار پاداش كردار خود را گرفتند