The Dawn · al-Fajr · سورة الفجر · 30 ayahs

القرآن الكريمMohammad Kazem Moezzi

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

بنام خداوند بخشاینده مهربان‌

وَالْفَجْرِ

سوگند به بامداد

وَلَيَالٍ عَشْرٍ

و شبهای ده‌گانه‌

وَالشَّفْعِ وَالْوَتْرِ

و جفت و تک‌

وَاللَّيْلِ إِذَا يَسْرِ

و به شب گاهی که برود

هَلْ فِي ذَٰلِكَ قَسَمٌ لِذِي حِجْرٍ

آیا هست در این سوگندی برای خردمند

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ

آیا ندیدی چه کرد پروردگار تو به عاد

إِرَمَ ذَاتِ الْعِمَادِ

ارم دارای ستون‌

الَّتِي لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِي الْبِلَادِ

آنی که آفریده نشد مانندش در شهرها

وَثَمُودَ الَّذِينَ جَابُوا الصَّخْرَ بِالْوَادِ

و ثمودی که بریدند سنگ را به درّه‌

وَفِرْعَوْنَ ذِي الْأَوْتَادِ

و فرعون دارنده ستونها (یا میخها)

الَّذِينَ طَغَوْا فِي الْبِلَادِ

آنان که سرکشی کردند در شهرها

فَأَكْثَرُوا فِيهَا الْفَسَادَ

پس فراوان کردند در آنها تبهکاری را

فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ

پس بریخت بر آنان پروردگار تو تازیانه عذاب‌

إِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصَادِ

همانا پروردگار تو است در کمینگاه‌

فَأَمَّا الْإِنْسَانُ إِذَا مَا ابْتَلَاهُ رَبُّهُ فَأَكْرَمَهُ وَنَعَّمَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَكْرَمَنِ

اما انسان هر گاه بیازمایدش پروردگارش پس گرامیش دارد و نعمتش دهد گوید پروردگارم گرامیم داشت‌

وَأَمَّا إِذَا مَا ابْتَلَاهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَهَانَنِ

و اما هر گاه بیازمایدش پس تنگ گیرد بر او روزیش را گوید پروردگارم خوارم ساخت‌

كَلَّا ۖ بَلْ لَا تُكْرِمُونَ الْيَتِيمَ

نه چنین است بلکه گرامی ندارید یتیم را

وَلَا تَحَاضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ الْمِسْكِينِ

و ترغیب نکنید بر خورانیدن بینوا

وَتَأْكُلُونَ التُّرَاثَ أَكْلًا لَمًّا

و خورید میراث را خوردنی گوارا (یا انبوه)

وَتُحِبُّونَ الْمَالَ حُبًّا جَمًّا

و دوست دارید مال را دوستی فراوان‌

كَلَّا إِذَا دُكَّتِ الْأَرْضُ دَكًّا دَكًّا

نه چنین است هر گاه کوبیده شود زمین کوبیدنی کوبیدنی‌

وَجَاءَ رَبُّكَ وَالْمَلَكُ صَفًّا صَفًّا

و بیاید پروردگار تو با فرشتگان صفی صفی‌

وَجِيءَ يَوْمَئِذٍ بِجَهَنَّمَ ۚ يَوْمَئِذٍ يَتَذَكَّرُ الْإِنْسَانُ وَأَنَّىٰ لَهُ الذِّكْرَىٰ

و آورده شود آن روز دوزخ در آن روز یادآور شود انسان و کجاستش یادآوری‌

يَقُولُ يَا لَيْتَنِي قَدَّمْتُ لِحَيَاتِي

گوید کاش پیش می‌فرستادم برای زندگانی خویش‌

فَيَوْمَئِذٍ لَا يُعَذِّبُ عَذَابَهُ أَحَدٌ

پس در آن روز عذاب نشود چون عذاب او کسی‌

وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُ أَحَدٌ

و بسته نشود چون بستن او کسی‌

يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ

ای روان آسوده (یا ای نفس آرمیده)

ارْجِعِي إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةً مَرْضِيَّةً

بازگرد بسوی پروردگار خویش خشنود خشنودشده‌

فَادْخُلِي فِي عِبَادِي

پس درآی در بندگانم‌

وَادْخُلِي جَنَّتِي

و درآی در بهشتم‌