الْقَارِعَةُ
[آن] فروکوبنده.
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
به نام الله بخشندۀ مهربان
الْقَارِعَةُ
[آن] فروکوبنده.
مَا الْقَارِعَةُ
[آن] فروکوبنده چیست؟
وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْقَارِعَةُ
و تو چه دانی که [آن] فروکوبنده چیست؟
يَوْمَ يَكُونُ النَّاسُ كَالْفَرَاشِ الْمَبْثُوثِ
روزی که مردم مانند پروانههای پراکنده [حیران و سرگردان] خواهند بود.
وَتَكُونُ الْجِبَالُ كَالْعِهْنِ الْمَنْفُوشِ
و کوهها مانند پشم رنگینِ حلاجیشده خواهند شد.
فَأَمَّا مَنْ ثَقُلَتْ مَوَازِينُهُ
و اما هر کس که [در آن روز،] کفّۀ میزانش سنگین باشد،
فَهُوَ فِي عِيشَةٍ رَاضِيَةٍ
[در بهشت،] در زندگی رضایتبخشی خواهد بود.
وَأَمَّا مَنْ خَفَّتْ مَوَازِينُهُ
و اما هر کس که کفّۀ میزانش سبک باشد،
فَأُمُّهُ هَاوِيَةٌ
[مسکن و] پناهگاهش «هاویه» است.
وَمَا أَدْرَاكَ مَا هِيَهْ
و تو چه دانی که آن [هاویه] چیست؟
نَارٌ حَامِيَةٌ
آتشی است سوزان [و شعلهور].