The Spreaders · adh-Dhariyat · سورة الذاريات · 60 ayahs

١وَالذَّارِيَاتِ ذَرْوًا

۱سوگند به بادهاى خاک [و باران] ‌افشان

٢فَالْحَامِلَاتِ وِقْرًا

۲و سوگند به ابرهای سنگین‌بار [از باران]

٣فَالْجَارِيَاتِ يُسْرًا

۳و سوگند به کشتی‌های سبک‌سیر

٤فَالْمُقَسِّمَاتِ أَمْرًا

۴و سوگند به فرشتگانی که کارها را [به امر الله] تقسیم می‌کنند

٥إِنَّمَا تُوعَدُونَ لَصَادِقٌ

۵که آنچه [در مورد پاداش و عذاب] به شما وعده داده شده حقیقت دارد؛

٦وَإِنَّ الدِّينَ لَوَاقِعٌ

۶و کیفر و جزا[ی اعمال] قطعاً به وقوع مى‌پیوندد.

٧وَالسَّمَاءِ ذَاتِ الْحُبُكِ

۷سوگند به آسمان که [با ستارگان آراسته شده، و گویی] دارای راه‌هاست،

٨إِنَّكُمْ لَفِي قَوْلٍ مُخْتَلِفٍ

۸كه شما [در مورد پیامبر و قرآن] اختلاف‌نظر دارید.

٩يُؤْفَكُ عَنْهُ مَنْ أُفِكَ

۹هر کس [از راه حق] بازگردانده شود، از [ایمان به] پیامبر و قرآن نیز بازگردانده خواهد شد.

١٠قُتِلَ الْخَرَّاصُونَ

۱۰مرگ [و لعنت] بر دروغگویان!

١١الَّذِينَ هُمْ فِي غَمْرَةٍ سَاهُونَ

۱۱همان كسانى كه در ورطۀ جهل، غافلند.

١٢يَسْأَلُونَ أَيَّانَ يَوْمُ الدِّينِ

۱۲آنان [پیوسته و از روى انكار] مى‌پرسند: «روز جزا چه زمانى است؟»

١٣يَوْمَ هُمْ عَلَى النَّارِ يُفْتَنُونَ

۱۳همان روزى است كه به آتش مجازات مى‌شوند؛

١٤ذُوقُوا فِتْنَتَكُمْ هَٰذَا الَّذِي كُنْتُمْ بِهِ تَسْتَعْجِلُونَ

۱۴[و به آنان گفته می‌شود:] «عذاب خود را بچشید؛ این همان آتشى است كه به شتاب مى‌خواستید».

١٥إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ

۱۵[در روز قیامت،] مسلماً پرهیزگاران در باغ‌هایی [از بهشت] و [كنار] چشمه‌سارها به سر مى‌برند؛

١٦آخِذِينَ مَا آتَاهُمْ رَبُّهُمْ ۚ إِنَّهُمْ كَانُوا قَبْلَ ذَٰلِكَ مُحْسِنِينَ

۱۶آنچه پروردگارشان به آنان عطا كرده است دریافت مى‌دارند؛ زیرا در [زندگیِ] گذشته نیكوكار بوده‌اند.

١٧كَانُوا قَلِيلًا مِنَ اللَّيْلِ مَا يَهْجَعُونَ

۱۷آنان ‌اندكى از شب را مى‌خفتند [و بقیه را به نماز و نیایش مشغول بودند]

١٨وَبِالْأَسْحَارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ

۱۸و سحرگاهان [از الله] آمرزش مى‌خواستند

١٩وَفِي أَمْوَالِهِمْ حَقٌّ لِلسَّائِلِ وَالْمَحْرُومِ

۱۹و در اموالشان براى سائل و محروم، حقى [معیّن از صدقه و زکات] بود.

٢٠وَفِي الْأَرْضِ آيَاتٌ لِلْمُوقِنِينَ

۲۰و در زمین نشانه‌ها[ى قدرت الهى] براى اهل یقین پدیدار است؛

٢١وَفِي أَنْفُسِكُمْ ۚ أَفَلَا تُبْصِرُونَ

۲۱و [نیز] در وجود خودتان، آیا نمى‌بینید؟

٢٢وَفِي السَّمَاءِ رِزْقُكُمْ وَمَا تُوعَدُونَ

۲۲و رِزق و روزی‌تان و آنچه [از کیفر و پاداش و خیر و شر که] به شما وعده داده می‌شود، در آسمان است.

٢٣فَوَرَبِّ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ إِنَّهُ لَحَقٌّ مِثْلَ مَا أَنَّكُمْ تَنْطِقُونَ

۲۳سوگند به پروردگار آسمان و زمین كه وعده[ی قیامت و پاداش و عذاب] همچون سخن گفتنتان، حقیقی و قطعى است.

٢٤هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ ضَيْفِ إِبْرَاهِيمَ الْمُكْرَمِينَ

۲۴[ای پیامبر] آیا داستان میهمانان گرامى ابراهیم به تو رسیده است؟

٢٥إِذْ دَخَلُوا عَلَيْهِ فَقَالُوا سَلَامًا ۖ قَالَ سَلَامٌ قَوْمٌ مُنْكَرُونَ

۲۵آنگاه که بر او وارد شدند و سلام گفتند، او گفت: «سلام» [و زیر لب گفت:] «گروهى ناشناسند».

٢٦فَرَاغَ إِلَىٰ أَهْلِهِ فَجَاءَ بِعِجْلٍ سَمِينٍ

۲۶آنگاه آهسته نزد خانوادۀ خود رفت و گوساله‌اى فربه [و بریان براى پذیرایى] آورد.

٢٧فَقَرَّبَهُ إِلَيْهِمْ قَالَ أَلَا تَأْكُلُونَ

۲۷[او غذا را] نزد آنان گذاشت [و چند لحظه بعد] گفت: «آیا نمی‌خورید؟»

٢٨فَأَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيفَةً ۖ قَالُوا لَا تَخَفْ ۖ وَبَشَّرُوهُ بِغُلَامٍ عَلِيمٍ

۲۸[چون دست به غذا نزدند] از آنان احساس ترس كرد؛ گفتند: نترس [ما فرشته‌ایم]؛ و او را به [تولد] پسرى دانا بشارت دادند.

٢٩فَأَقْبَلَتِ امْرَأَتُهُ فِي صَرَّةٍ فَصَكَّتْ وَجْهَهَا وَقَالَتْ عَجُوزٌ عَقِيمٌ

۲۹همسرش با فریاد [و شگفتى] پیش آمد و در حالى كه به صورت خود مى‌زد گفت: «پیرزنى نازا [فرزند می‌زاید]؟!»

٣٠قَالُوا كَذَٰلِكِ قَالَ رَبُّكِ ۖ إِنَّهُ هُوَ الْحَكِيمُ الْعَلِيمُ

۳۰[فرشتگان] گفتند: «پروردگارت اینچنین فرموده است؛ و بی‌گمان، او حکیمِ داناست».

٣١قَالَ فَمَا خَطْبُكُمْ أَيُّهَا الْمُرْسَلُونَ

۳۱[ابراهیم] گفت: «ای فرستادگان [الله،] کار و مأموریت شما چیست؟»

٣٢قَالُوا إِنَّا أُرْسِلْنَا إِلَىٰ قَوْمٍ مُجْرِمِينَ

۳۲[فرشتگان] گفتند: «ما برای [مجازات] قومی مجرم [و گناهکار] فرستاده شده‌ایم

٣٣لِنُرْسِلَ عَلَيْهِمْ حِجَارَةً مِنْ طِينٍ

۳۳تا سنگ‌هایی از گلِ [سخت‌شده] بر سرشان فروباریم.

٣٤مُسَوَّمَةً عِنْدَ رَبِّكَ لِلْمُسْرِفِينَ

۳۴[سنگ‌هایی] که نزد پروردگارت، برای اسرافکاران، نشان گذاشته شده است».

٣٥فَأَخْرَجْنَا مَنْ كَانَ فِيهَا مِنَ الْمُؤْمِنِينَ

۳۵مؤمنانی را که در آن [شهرهای قوم لوط] بودند، [پیش از نزول عذاب] بیرون آوردیم؛

٣٦فَمَا وَجَدْنَا فِيهَا غَيْرَ بَيْتٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ

۳۶ولى در آنجا فقط یک خانواده را یافتیم كه [نسبت به اوامر الهی] تسلیم بودند.

٣٧وَتَرَكْنَا فِيهَا آيَةً لِلَّذِينَ يَخَافُونَ الْعَذَابَ الْأَلِيمَ

۳۷و در آن [شهرها] براى مردمى كه از عذاب دردناک [الهی] ترس دارند، نشانه‌اى روشن بر جاى گذاشتیم.

٣٨وَفِي مُوسَىٰ إِذْ أَرْسَلْنَاهُ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ بِسُلْطَانٍ مُبِينٍ

۳۸در [داستان] موسی [نیز نشانه و عبرتی است]؛ آنگاه که او را با دلیلی روشن نزد فرعون فرستادیم.

٣٩فَتَوَلَّىٰ بِرُكْنِهِ وَقَالَ سَاحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ

۳۹ولى [فرعون] با تكیه بر قدرتش، روی برگرداند [و حق را نپذیرفت] و گفت: «[این مرد، یا] جادوگر است یا دیوانه».

٤٠فَأَخَذْنَاهُ وَجُنُودَهُ فَنَبَذْنَاهُمْ فِي الْيَمِّ وَهُوَ مُلِيمٌ

۴۰او را همراه سپاهیانش گرفتیم و به دریا افكندیم [و هلاک کردیم]؛ در حالى كه سزاوار سرزنش بود.

٤١وَفِي عَادٍ إِذْ أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمُ الرِّيحَ الْعَقِيمَ

۴۱در [داستان قوم] عاد [نیز درس عبرتی است]؛ آنگاه که تندبادى بی‌خیر و برکت بر آنان فرستادیم.

٤٢مَا تَذَرُ مِنْ شَيْءٍ أَتَتْ عَلَيْهِ إِلَّا جَعَلَتْهُ كَالرَّمِيمِ

۴۲[تندبادی] که بر هر چه وزید، آن را خاک و خاشاک كرد.

٤٣وَفِي ثَمُودَ إِذْ قِيلَ لَهُمْ تَمَتَّعُوا حَتَّىٰ حِينٍ

۴۳در [داستان قوم] ثمود [نیز درس عبرتی است] آنگاه که [توسط پیامبرشان صالح] به آنان گفته شد: «اندکی [از لذت‌های زندگی] بهره‌مند شوید [که تنها سه روز فرصت دارید]».

٤٤فَعَتَوْا عَنْ أَمْرِ رَبِّهِمْ فَأَخَذَتْهُمُ الصَّاعِقَةُ وَهُمْ يَنْظُرُونَ

۴۴آنان از فرمان پروردگارشان سرپیچی کردند؛ پس در حالی که چشم به راه بودند، بانگ عذاب آنان را فراگرفت.

٤٥فَمَا اسْتَطَاعُوا مِنْ قِيَامٍ وَمَا كَانُوا مُنْتَصِرِينَ

۴۵[چنان بر زمین افتادند که] نه توان برخاستن [و گریز] داشتند و نه یاراى دفاع.

٤٦وَقَوْمَ نُوحٍ مِنْ قَبْلُ ۖ إِنَّهُمْ كَانُوا قَوْمًا فَاسِقِينَ

۴۶پیش از آن، قوم نوح را كه گروهى نافرمان بودند [هلاک كردیم].

٤٧وَالسَّمَاءَ بَنَيْنَاهَا بِأَيْدٍ وَإِنَّا لَمُوسِعُونَ

۴۷ما آسمان را به توان [خود] بنا نهادیم و همواره آن را وسعت می‌بخشیم؛

٤٨وَالْأَرْضَ فَرَشْنَاهَا فَنِعْمَ الْمَاهِدُونَ

۴۸و زمین را [برای زندگی] گستردیم و چه نیک گستراننده‌ای هستیم!

٤٩وَمِنْ كُلِّ شَيْءٍ خَلَقْنَا زَوْجَيْنِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ

۴۹و همه چیز را به صورت زوج [= نر و ماده] آفریدیم؛ باشد که [توجه كنید و] پند گیرید.

٥٠فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ ۖ إِنِّي لَكُمْ مِنْهُ نَذِيرٌ مُبِينٌ

۵۰[ای پیامبر، به مردم بگو:] «به سوى الله بشتابید كه من هشداردهنده‌ای آشکار از جانب او برای شما هستم؛

٥١وَلَا تَجْعَلُوا مَعَ اللَّهِ إِلَٰهًا آخَرَ ۖ إِنِّي لَكُمْ مِنْهُ نَذِيرٌ مُبِينٌ

۵۱و در كنار الله معبود دیگرى قرار ندهید كه من از [جانب] او هشداردهنده‌اى آشکار برایتان هستم».

٥٢كَذَٰلِكَ مَا أَتَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا قَالُوا سَاحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ

۵۲هر پیامبری که بر پیشینیانشان مبعوث شد، همین گونه گفتند: «[او یا] جادوگر است یا دیوانه».

٥٣أَتَوَاصَوْا بِهِ ۚ بَلْ هُمْ قَوْمٌ طَاغُونَ

۵۳آیا یكدیگر را به این [کفر و تکذیب] سفارش كرده بودند؟ نه، بلكه مردمی سرکش بودند.

٥٤فَتَوَلَّ عَنْهُمْ فَمَا أَنْتَ بِمَلُومٍ

۵۴پس [ای پیامبر،] از آنان روی بگردان که تو [به خاطر کفر آنان] هرگز سزاوار سرزنش نیستی.

٥٥وَذَكِّرْ فَإِنَّ الذِّكْرَىٰ تَنْفَعُ الْمُؤْمِنِينَ

۵۵و [پیوسته به آنان] تذكر بده كه قطعاً تذكر براى مؤمنان سودبخش است.

٥٦وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ

۵۶و جن و انس را فقط برای این آفریده‌ام که مرا عبادت كنند [و از بندگىِ دیگران سر باز زنند].

٥٧مَا أُرِيدُ مِنْهُمْ مِنْ رِزْقٍ وَمَا أُرِيدُ أَنْ يُطْعِمُونِ

۵۷نه از آنان روزى مى‌خواهم، نه اینكه مرا خوراک دهند؛

٥٨إِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتِينُ

۵۸[زیرا] الله است که روزی‌رسانِ نیرومند و برقرار است.

٥٩فَإِنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا ذَنُوبًا مِثْلَ ذَنُوبِ أَصْحَابِهِمْ فَلَا يَسْتَعْجِلُونِ

۵۹ستمکاران [مشرک نیز] همچون یاران [گذشتۀ] خویش، سهمى از عذاب دارند؛ پس به شتاب [آن را] از من نخواهند.

٦٠فَوَيْلٌ لِلَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ يَوْمِهِمُ الَّذِي يُوعَدُونَ

۶۰واى بر کافران از [عذاب] روزی که به آن وعده داده می‌شوند!