The Poets · ash-Shu'ara' · سورة الشعراء · 227 ayahs

القرآن الكريمMohammad Sadeqi Tehrani

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

به نام خدای رحمتگر بر آفریدگان، رحمتگر بر ویژگان‌

طسم

طسم‌

تِلْكَ آيَاتُ الْكِتَابِ الْمُبِينِ

آن‌هاست آیات کتاب روشنگر.

لَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَفْسَكَ أَلَّا يَكُونُوا مُؤْمِنِينَ

شاید تو از اینکه (کافران) ایمان‌آورندگان نیستند جان خود را از روی اندوه تباه‌سازنده‌ای.

إِنْ نَشَأْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِمْ مِنَ السَّمَاءِ آيَةً فَظَلَّتْ أَعْنَاقُهُمْ لَهَا خَاضِعِينَ

اگر بخواهیم، آیتی از آسمان بر آنان فرود می‌آوریم، پس برای آن، گردن‌هایشان (و گردن کشانشان) خاضعانه دگرگون شوند.

وَمَا يَأْتِيهِمْ مِنْ ذِكْرٍ مِنَ الرَّحْمَٰنِ مُحْدَثٍ إِلَّا كَانُوا عَنْهُ مُعْرِضِينَ

و هیچ یادواره‌ی جدیدی از سوی رحمان برایشان نیاید جز اینکه بی‌گمان از آن رویگردان بوده‌اند.

فَقَدْ كَذَّبُوا فَسَيَأْتِيهِمْ أَنْبَاءُ مَا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِئُونَ

همواره بس به تکذیب پرداختند و به زودی خبرهای مهمی که بدان ریشخند می‌کرده‌اند، بدیشان خواهد رسید.

أَوَلَمْ يَرَوْا إِلَى الْأَرْضِ كَمْ أَنْبَتْنَا فِيهَا مِنْ كُلِّ زَوْجٍ كَرِيمٍ

و آیا به زمین ننگریسته‌اند (که) چه اندازه در آن از هر گونه جفت‌های کرامت‌بار رویانیده‌ایم‌؟

إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ

همانا در این (هنرنمایی) همواره نشانه‌ای است. حال آنکه بیشترشان ایمان‌آورندگان نبوده‌اند.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ

و در حقیقت، پروردگارت (هم)او به‌درستی کانون عزت (و) رحمت است.

وَإِذْ نَادَىٰ رَبُّكَ مُوسَىٰ أَنِ ائْتِ الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ

و چون پروردگارت موسی را ندا در داد که : «نزد آن گروه ستمکار برو؛»

قَوْمَ فِرْعَوْنَ ۚ أَلَا يَتَّقُونَ

.«گروه فرعون. آیا پروا ندارند؟!»

قَالَ رَبِّ إِنِّي أَخَافُ أَنْ يُكَذِّبُونِ

گفت: «پروردگارم! همواره من می‌ترسم که تکذیبم کنند.»

وَيَضِيقُ صَدْرِي وَلَا يَنْطَلِقُ لِسَانِي فَأَرْسِلْ إِلَىٰ هَارُونَ

«و سینه‌ام تنگ می‌گردد و زبانم نمی‌رهد، پس سوی هارون بفرست.»

وَلَهُمْ عَلَيَّ ذَنْبٌ فَأَخَافُ أَنْ يَقْتُلُونِ

«و (از طرفی دیگر) برای آنان بر گردن من (در کشتن شخصی فرعونی) پیامدی بد است، پس می‌ترسم مرا بکشند.»

قَالَ كَلَّا ۖ فَاذْهَبَا بِآيَاتِنَا ۖ إِنَّا مَعَكُمْ مُسْتَمِعُونَ

فرمود: «هرگز (چنین نیست)! پس به (همراه) نشانه‌های ما (سوی آنان) بروید. همانا ما با شما شنوندگانیم.»

فَأْتِيَا فِرْعَوْنَ فَقُولَا إِنَّا رَسُولُ رَبِّ الْعَالَمِينَ

«پس نزد فرعون بروید (و) بگویید: “ما دو نفر به‌راستی پیامبر پروردگار جهانیانیم.”»

أَنْ أَرْسِلْ مَعَنَا بَنِي إِسْرَائِيلَ

(و بگویید) که: « فرزندان اسرائیل را با ما بفرست.»

قَالَ أَلَمْ نُرَبِّكَ فِينَا وَلِيدًا وَلَبِثْتَ فِينَا مِنْ عُمُرِكَ سِنِينَ

(فرعون) گفت: « آیا تو را به حال کودکی در (دامن) خودمان نپروراندیم؛ حال آنکه سالیانی چند از عمرت را در میان ما سپری کردی‌.»

وَفَعَلْتَ فَعْلَتَكَ الَّتِي فَعَلْتَ وَأَنْتَ مِنَ الْكَافِرِينَ

.«و (سرانجام) کاری را که می‌خواستی انجام دادی، حال آنکه (نسبت به من) از ناسپاسانی.»

قَالَ فَعَلْتُهَا إِذًا وَأَنَا مِنَ الضَّالِّينَ

گفت: «آن را هنگامی مرتکب شدم در حالی‌که من (در راه) از گمشدگانم.»

فَفَرَرْتُ مِنْكُمْ لَمَّا خِفْتُكُمْ فَوَهَبَ لِي رَبِّي حُكْمًا وَجَعَلَنِي مِنَ الْمُرْسَلِينَ

«و در آن هنگامی که از شما ترسیدم، پس از شما گریختم، تا پروردگارم به من حکمت و حاکمیتی بخشید و مرا از فرستادگان (وحیانی) نهاد.»

وَتِلْكَ نِعْمَةٌ تَمُنُّهَا عَلَيَّ أَنْ عَبَّدْتَ بَنِي إِسْرَائِيلَ

«و (آیا) بر (اساس) اینکه فرزندان اسراییل را بنده و در بند (خود) ساخته‌ای، این خود نعمتی است که منّتش را بر من می‌نهی‌؟»

قَالَ فِرْعَوْنُ وَمَا رَبُّ الْعَالَمِينَ

فرعون گفت: « و پروردگار جهانیان چیست‌؟»

قَالَ رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ۖ إِنْ كُنْتُمْ مُوقِنِينَ

گفت: «پروردگار آسمان‌ها و زمین و آنچه میان آن دو است، اگر از یقین‌آورندگان بوده‌اید.»

قَالَ لِمَنْ حَوْلَهُ أَلَا تَسْتَمِعُونَ

(فرعون) به اطرافیانش گفت: «آیا درست نمی‌شنوید؟»

قَالَ رَبُّكُمْ وَرَبُّ آبَائِكُمُ الْأَوَّلِينَ

(موسی) گفت: «پروردگار شما و پروردگار پدران نخستین شما.»

قَالَ إِنَّ رَسُولَكُمُ الَّذِي أُرْسِلَ إِلَيْكُمْ لَمَجْنُونٌ

(فرعون) گفت: «به‌راستی این پیامبری که فراسوی شما فرستاده شده سخت دیوانه است!»

قَالَ رَبُّ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَمَا بَيْنَهُمَا ۖ إِنْ كُنْتُمْ تَعْقِلُونَ

(موسی) گفت: «پروردگار خاور و باختر و آنچه میان آن دو است؛ اگر خردورزی می‌کرده‌اید.»

قَالَ لَئِنِ اتَّخَذْتَ إِلَٰهًا غَيْرِي لَأَجْعَلَنَّكَ مِنَ الْمَسْجُونِينَ

(فرعون) گفت: «اگر خدایی غیر از من برگزینی همانا تو را بی‌گمان از زندانیان قرار خواهم داد.»

قَالَ أَوَلَوْ جِئْتُكَ بِشَيْءٍ مُبِينٍ

(موسی) گفت: « و گرچه برایت چیزی روشنگر بیاورم‌؟»

قَالَ فَأْتِ بِهِ إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ

(فرعون) گفت: «اگر از راستان بوده‌ای آن را بیاور.»

فَأَلْقَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِيَ ثُعْبَانٌ مُبِينٌ

پس (موسی) عصای خود را بیفکند پس (فرعون دید که) ناگهان (هم) آن اژدری نمایان است.

وَنَزَعَ يَدَهُ فَإِذَا هِيَ بَيْضَاءُ لِلنَّاظِرِينَ

و دستش را (از گریبانش) بیرون کشید، پس ناگهان (هم) آن برای تماشاگران سپید است.

قَالَ لِلْمَلَإِ حَوْلَهُ إِنَّ هَٰذَا لَسَاحِرٌ عَلِيمٌ

(فرعون) به سران چشمگیر (از درباریانش که) پیرامونش بودند گفت: «همانا این همواره ساحری بسیار داناست.»

يُرِيدُ أَنْ يُخْرِجَكُمْ مِنْ أَرْضِكُمْ بِسِحْرِهِ فَمَاذَا تَأْمُرُونَ

«می‌خواهد با سحر خود، شما را از سرزمینتان بیرون کند. پس (اکنون) چه می‌فرمایید؟»

قَالُوا أَرْجِهْ وَأَخَاهُ وَابْعَثْ فِي الْمَدَائِنِ حَاشِرِينَ

گفتند: «او و برادرش را مهلتی ده و گردآورندگان [:بسیج کنندگان] را به شهرها بفرست،»

يَأْتُوكَ بِكُلِّ سَحَّارٍ عَلِيمٍ

«پس هر ساحر بسیار دانایی را نزدت آورند.»

فَجُمِعَ السَّحَرَةُ لِمِيقَاتِ يَوْمٍ مَعْلُومٍ

پس ساحران برای وعده‌گاه روزی معلوم گردآوری شدند.

وَقِيلَ لِلنَّاسِ هَلْ أَنْتُمْ مُجْتَمِعُونَ

و به مردم گفته شد: «آیا شما هم جمع‌شوندگانید؟»

لَعَلَّنَا نَتَّبِعُ السَّحَرَةَ إِنْ كَانُوا هُمُ الْغَالِبِينَ

«شاید اگر ساحران همان پیروزمندان بوده‌اند ما (هم) از آنان پیروی کنیم‌!»

فَلَمَّا جَاءَ السَّحَرَةُ قَالُوا لِفِرْعَوْنَ أَئِنَّ لَنَا لَأَجْرًا إِنْ كُنَّا نَحْنُ الْغَالِبِينَ

پس چون ساحران آمدند، به فرعون گفتند: «آیا اگر ما همان پیروزمندان بوده‌ایم، به‌راستی برایمان مزدی خواهد بود؟»

قَالَ نَعَمْ وَإِنَّكُمْ إِذًا لَمِنَ الْمُقَرَّبِينَ

گفت: «آری و (افزون بر آن) بی‌گمان شما در این هنگام به‌راستی از نزدیک‌شدگان (به دربار) هستید.»

قَالَ لَهُمْ مُوسَىٰ أَلْقُوا مَا أَنْتُمْ مُلْقُونَ

موسی به آنان گفت: «آنچه را شما افکنندگانید بیفکنید.»

فَأَلْقَوْا حِبَالَهُمْ وَعِصِيَّهُمْ وَقَالُوا بِعِزَّةِ فِرْعَوْنَ إِنَّا لَنَحْنُ الْغَالِبُونَ

پس ریسمان‌هاشان و عصاهاشان را افکندند و گفتند: «به عزّت فرعون بی‌گمان به‌راستی ما همان پیروزمندانیم.»

فَأَلْقَىٰ مُوسَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِيَ تَلْقَفُ مَا يَأْفِكُونَ

پس موسی عصایش را افکند که ناگهان همان (عصا) هر چه را به دروغ می‌ساختند با سرعتی حاذقانه می‌بلعد.

فَأُلْقِيَ السَّحَرَةُ سَاجِدِينَ

پس ساحران (ناگهان و ناخودآگاه) به حالت سجده فرو افکنده شدند.

قَالُوا آمَنَّا بِرَبِّ الْعَالَمِينَ

گفتند: «به پروردگار جهانیان ایمان آوردیم،»

رَبِّ مُوسَىٰ وَهَارُونَ

«پروردگار موسی و هارون.»

قَالَ آمَنْتُمْ لَهُ قَبْلَ أَنْ آذَنَ لَكُمْ ۖ إِنَّهُ لَكَبِيرُكُمُ الَّذِي عَلَّمَكُمُ السِّحْرَ فَلَسَوْفَ تَعْلَمُونَ ۚ لَأُقَطِّعَنَّ أَيْدِيَكُمْ وَأَرْجُلَكُمْ مِنْ خِلَافٍ وَلَأُصَلِّبَنَّكُمْ أَجْمَعِينَ

(فرعون) گفت: «آیا پیش از آنکه به شما اجازه دهم برای او ایمان آوردید؟ همواره او بی‌گمان همان بزرگ شماست که به شما سحر آموخته است. پس در آینده خواهید دانست (با شما چه خواهم کرد). حتماً دست‌ها و پاهایتان را از چپ و راست به سختی خواهم برید و همانا بی‌چون همه‌تان را به دار خواهم آویخت.»

قَالُوا لَا ضَيْرَ ۖ إِنَّا إِلَىٰ رَبِّنَا مُنْقَلِبُونَ

گفتند: «هیچ زیانی (و باکی) نیست. ما همواره سوی پروردگارمان (روی‌آورندگان و) دگرگون‌شوندگانیم.»

إِنَّا نَطْمَعُ أَنْ يَغْفِرَ لَنَا رَبُّنَا خَطَايَانَا أَنْ كُنَّا أَوَّلَ الْمُؤْمِنِينَ

«‌ما بی‌گمان امیدواریم که پروردگارمان گناهانمان را بر ما بپوشاند، (چرا) که (در جمع فرعونیان) نخستین ایمان‌آورندگان بوده‌ایم.»

وَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ مُوسَىٰ أَنْ أَسْرِ بِعِبَادِي إِنَّكُمْ مُتَّبَعُونَ

و سوی موسی وحی کردیم که: «بندگان مرا شبانه حرکت ده، زیرا همواره شما تعقیب‌شد‌گانید.»

فَأَرْسَلَ فِرْعَوْنُ فِي الْمَدَائِنِ حَاشِرِينَ

پس فرعون مأمورانی برای جمع‌آوری (کسانی) به تمامی شهرها(ی مصر) فرستاد.

إِنَّ هَٰؤُلَاءِ لَشِرْذِمَةٌ قَلِيلُونَ

(فرعون و فرعونیان گفتند:) «این گروهی -بی‌گمان و بی‌امان- اندکند.»

وَإِنَّهُمْ لَنَا لَغَائِظُونَ

«و به‌راستی آنان ما را بسی خشم‌آورندگانند.»

وَإِنَّا لَجَمِيعٌ حَاذِرُونَ

«و محققاً ما نیروی مهم به هم پیوسته و وابسته‌ایم، (که) به حال آماده‌باش (درآمده‌ایم).

فَأَخْرَجْنَاهُمْ مِنْ جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ

پس آنان را از باغستان‌های سردرهم و چشمه‌سارانی بیرون راندیم؛

وَكُنُوزٍ وَمَقَامٍ كَرِيمٍ

و (نیز از) گنجینه‌ها و جایگاه‌هایی پر کرامت [:ناز و نعمت].

كَذَٰلِكَ وَأَوْرَثْنَاهَا بَنِي إِسْرَائِيلَ

(اراده‌ی ما) چنین بود و آن (نعمت‌)ها را به فرزندان اسرائیل میراث دادیم.

فَأَتْبَعُوهُمْ مُشْرِقِينَ

پس (فرعونیان) در حال برآمدن آفتاب، آنان را تعقیب کردند.

فَلَمَّا تَرَاءَى الْجَمْعَانِ قَالَ أَصْحَابُ مُوسَىٰ إِنَّا لَمُدْرَكُونَ

پس چون دو گروه، همدیگر را دیدند، همراهان موسی گفتند: «بی‌گمان ما ناگزیر(و ناگریز) مورد دستیابی هستیم.»

قَالَ كَلَّا ۖ إِنَّ مَعِيَ رَبِّي سَيَهْدِينِ

گفت: «هرگز چنان نیست؛ همواره پروردگارم با من است و به زودی مرا (معجزه آسا) راهنمایی خواهد کرد.»

فَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ مُوسَىٰ أَنِ اضْرِبْ بِعَصَاكَ الْبَحْرَ ۖ فَانْفَلَقَ فَكَانَ كُلُّ فِرْقٍ كَالطَّوْدِ الْعَظِيمِ

پس سوی موسی وحی کردیم که: «با عصای خود بر (این) دریا بزن‌.» پس دریا از هم شکافت. پس هر پاره‌ای همچون کوهی سترگ بود.

وَأَزْلَفْنَا ثَمَّ الْآخَرِينَ

و دیگران [:فرعونیان] را بدانجا (با صف‌آراییشان به غرق) نزدیک گردانیدیم.

وَأَنْجَيْنَا مُوسَىٰ وَمَنْ مَعَهُ أَجْمَعِينَ

و موسی را با همه‌ی کسانی که همراهش بودند نجات دادیم.

ثُمَّ أَغْرَقْنَا الْآخَرِينَ

سپس دیگران را غرق کردیم.

إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ

بی‌شک در این (واقعه‌ی عبرت‌انگیز) همانا نشانه‌ی (ربانیِ) بزرگی است. حال آنکه بیشترشان (از) مؤمنان نبوده‌اند.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ

و بی‌گمان پروردگار تو، همواره او همان کانون عزت (و) رحمت است.

وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ إِبْرَاهِيمَ

و بر آنان گزارش مهم ابراهیم را برخوان.

إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِ مَا تَعْبُدُونَ

چون به پدر (تربیتی)اش و قومش گفت: «چه (چیزی را) می‌پرستید؟»

قَالُوا نَعْبُدُ أَصْنَامًا فَنَظَلُّ لَهَا عَاكِفِينَ

گفتند: «بتانی را می‌پرستیم. پس همواره بر درگاه آنان همچنان باشندگان و خاضعانیم.»

قَالَ هَلْ يَسْمَعُونَكُمْ إِذْ تَدْعُونَ

گفت: «آیا وقتی از آنها درخواستی می‌کنید، از شما می‌شنوند؟»

أَوْ يَنْفَعُونَكُمْ أَوْ يَضُرُّونَ

«یا شما را سود یا زیانی می‌رسانند؟»

قَالُوا بَلْ وَجَدْنَا آبَاءَنَا كَذَٰلِكَ يَفْعَلُونَ

گفتند: «(نه!) بلکه پدران خود را یافتیم که چنان می‌کردند.»

قَالَ أَفَرَأَيْتُمْ مَا كُنْتُمْ تَعْبُدُونَ

گفت: «آیا پس آنچه را می‌پرستیده‌اید نگریستید؛»

أَنْتُمْ وَآبَاؤُكُمُ الْأَقْدَمُونَ

«شما و پدران پیشترین شما؟»

فَإِنَّهُمْ عَدُوٌّ لِي إِلَّا رَبَّ الْعَالَمِينَ

«پس بی‌گمان همه‌ی آنان – جز پروردگار جهانیان – دشمن من‌اند.»

الَّذِي خَلَقَنِي فَهُوَ يَهْدِينِ

«آن کس که مرا آفرید، پس همو راهنمایی‌ام می‌کند؛»

وَالَّذِي هُوَ يُطْعِمُنِي وَيَسْقِينِ

«و کسی (که) او به من خوردنی و آشامیدنی می‌دهد،»

وَإِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ

«و چون بیمار شوم پس او درمانم می‌کند،»

وَالَّذِي يُمِيتُنِي ثُمَّ يُحْيِينِ

«و آن کس که مرا می‌میراند سپس زنده‌ام می‌گرداند،»

وَالَّذِي أَطْمَعُ أَنْ يَغْفِرَ لِي خَطِيئَتِي يَوْمَ الدِّينِ

«و کسی که امید دارم روز بُروز طاعت، خطایم را بر من بپوشاند.»

رَبِّ هَبْ لِي حُكْمًا وَأَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ

«پروردگارم! به من حاکمیت و حکمتی (وحیانی) عطا کن و مرا به (آن) صالحان [:پیامبران] ملحق گردان؛»

وَاجْعَلْ لِي لِسَانَ صِدْقٍ فِي الْآخِرِينَ

«و برای من در (میان) آیندگان آخرین زبان [:آوازه‌ای] راست‌واره قرار ده؛»

وَاجْعَلْنِي مِنْ وَرَثَةِ جَنَّةِ النَّعِيمِ

«و مرا از وارثان بهشت پر نعمت گردان؛»

وَاغْفِرْ لِأَبِي إِنَّهُ كَانَ مِنَ الضَّالِّينَ

«و پدرم را ببخشای که او بی‌گمان از گمراهان بوده است.»

وَلَا تُخْزِنِي يَوْمَ يُبْعَثُونَ

«و روزی که (مکلفان) برانگیخته می‌شوند خوارم مکن.»

يَوْمَ لَا يَنْفَعُ مَالٌ وَلَا بَنُونَ

روزی که هیچ مال و فرزندانی سودی نمی‌دهند؛

إِلَّا مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ

مگر کسی که با دلی پاک سوی خدا آمد.

وَأُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ

و (آن روز) بهشت برای پرهیزگاران زینت‌یافته نزدیک شد.

وَبُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِلْغَاوِينَ

و جهنّم برای فاسد نظران نادان بس نمودار گشت.

وَقِيلَ لَهُمْ أَيْنَ مَا كُنْتُمْ تَعْبُدُونَ

و به آنان گفته شد: «آنچه می‌پرستیده‌اید کجایند،»

مِنْ دُونِ اللَّهِ هَلْ يَنْصُرُونَكُمْ أَوْ يَنْتَصِرُونَ

«جز خدا؟ آیا یاریتان می‌کنند یا (از شما) یاری می‌خواهند؟»

فَكُبْكِبُوا فِيهَا هُمْ وَالْغَاوُونَ

پس آنان و (همه‌ی) گمراهان در آن آتش شعله‌ور به رو افکنده شدند.

وَجُنُودُ إِبْلِيسَ أَجْمَعُونَ

و (نیز) همه‌ی سپاهیان ابلیس.

قَالُوا وَهُمْ فِيهَا يَخْتَصِمُونَ

حال آنکه آنان در آتش شعله‌ور با یکدیگر نزاع می‌کنند، گفتند:

تَاللَّهِ إِنْ كُنَّا لَفِي ضَلَالٍ مُبِينٍ

«سوگند به خدا که ما همواره در ژرفای گمراهی آشکارگری بوده‌ایم.»

إِذْ نُسَوِّيكُمْ بِرَبِّ الْعَالَمِينَ

«چون شماها را با پروردگار جهانیان برابر می‌نمودیم.»

وَمَا أَضَلَّنَا إِلَّا الْمُجْرِمُونَ

و جز مجرمان ما را گمراه نکردند.»

فَمَا لَنَا مِنْ شَافِعِينَ

«پس هیچ گونه شفاعتگرانی نداریم،»

وَلَا صَدِيقٍ حَمِيمٍ

«و نه دوستی خون‌گرم.»

فَلَوْ أَنَّ لَنَا كَرَّةً فَنَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ

«پس کاش (بر فرض محال،) بازگشتی برای ما بود تا بی‌گمان از مؤمنان باشیم؟!‌»

إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ

همانا در این (سرگذشت) همواره نشانه‌ای است و بیشترشان (از) مؤمنان نبوده‌اند (که یا کافر بودند، و یا قاصر که نه مؤمن و نه کافر بودند).

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ

و به‌راستی، پروردگار تو همواره همان کانون عزت (و) رحمتگر بر ویژگان است.

كَذَّبَتْ قَوْمُ نُوحٍ الْمُرْسَلِينَ

گروه نوح پیامبران را تکذیب کردند.

إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ نُوحٌ أَلَا تَتَّقُونَ

چون برادرشان نوح به آنان گفت: «آیا پروا نمی‌دارید؟»

إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ

«من برای شما همواره فرستاده‌ای در خور اعتمادم.»

فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ

پس از خدا پروا کنید و فرمانم ببرید.»

وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ

«و من از شما هیچ مزدی نمی‌خواهم، و اجر من جز بر (عهده‌ی) پروردگار جهانیان نیست.»

فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ

«پس، از خدا پروا کنید و فرمانم ببرید.»

قَالُوا أَنُؤْمِنُ لَكَ وَاتَّبَعَكَ الْأَرْذَلُونَ

گفتند: «آیا برایت (به خدا) ایمان بیاوریم حال آنکه پست‌ترین فرومایگان از تو پیروی کرده‌اند؟»

قَالَ وَمَا عِلْمِي بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ

(نوح) گفت: «و من چه می‌دانم (که) به آنآنچه می‌کرده‌اند‌؟»

إِنْ حِسَابُهُمْ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّي ۖ لَوْ تَشْعُرُونَ

«اگر باریک‌بینی کنید، حسابشان جز بر پروردگارم نیست.»

وَمَا أَنَا بِطَارِدِ الْمُؤْمِنِينَ

«و من هرگز طرد‌کننده‌ی مؤمنان نیستم.»

إِنْ أَنَا إِلَّا نَذِيرٌ مُبِينٌ

«من جز هشداردهنده‌ی آشکارگری (بیش) نیستم.»

قَالُوا لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ يَا نُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمَرْجُومِينَ

گفتند: «ای نوح! همانا اگر (به دعوتت‌) پایان ندهی بی‌گمان و بی‌چون از سنگسارشدگان خواهی بود.»

قَالَ رَبِّ إِنَّ قَوْمِي كَذَّبُونِ

گفت: «پروردگارم! قوم من همواره مرا تکذیب کردند.»

فَافْتَحْ بَيْنِي وَبَيْنَهُمْ فَتْحًا وَنَجِّنِي وَمَنْ مَعِيَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ

«پس میان من و آنان راهکاری [:چاره‌ای] بگشای و من و هر آن کس از مؤمنان را که با من‌اند نجات بخش.»

فَأَنْجَيْنَاهُ وَمَنْ مَعَهُ فِي الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ

پس او و هر که را در آن کشتیِ آکنده با او بودند، رهانیدیم.

ثُمَّ أَغْرَقْنَا بَعْدُ الْبَاقِينَ

سپس باقی‌ماندگان را غرق کردیم.

إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ

همانا در این (ماجرا) همواره نشانه‌ی بزرگی است، و بیشترشان ایمان‌آورندگان نبوده‌اند.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ

و بی‌گمان پروردگارت به‌راستی همان کانون عزت (و) رحمتگر بر ویژگان است.

كَذَّبَتْ عَادٌ الْمُرْسَلِينَ

عادیان، پیامبران را تکذیب کردند.

إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ هُودٌ أَلَا تَتَّقُونَ

چون برادرشان هود برایشان گفت: «آیا پروا نمی‌دارید؟»

إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ

«من به‌راستی برایتان فرستاده‌ای در خور اعتمادم.»

فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ

«پس از خدا پروا کنید و فرمانم ببرید.»

وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ

«و بر این (رسالت) هیچ اجری از شما نمی‌خواهم. اجر من جز بر (عهده‌ی) پروردگار جهانیان نیست.»

أَتَبْنُونَ بِكُلِّ رِيعٍ آيَةً تَعْبَثُونَ

«آیا بر هر تپّه‌ای زیبا و رعنا نشانه‌ا‌ی (برای قدرت و رفاهیت) می‌سازید که (بر این سازمان و در آن) دست به بیهوده‌کاری و بازی بزنید؟»

وَتَتَّخِذُونَ مَصَانِعَ لَعَلَّكُمْ تَخْلُدُونَ

«و سازمان‌هایی استوار بر می‌گیرید شاید (بیشتر) بمانید؟»

وَإِذَا بَطَشْتُمْ بَطَشْتُمْ جَبَّارِينَ

«و هنگامی که حمله‌ور می‌شوید در حال زورگویی حمله‌ور می‌شوید؟»

فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ

«پس، از خدا پروا بدارید و فرمانم ببرید.»

وَاتَّقُوا الَّذِي أَمَدَّكُمْ بِمَا تَعْلَمُونَ

«و از کسی که شما را به آنچه می‌دانید مدد کرد پروا بدارید؛»

أَمَدَّكُمْ بِأَنْعَامٍ وَبَنِينَ

«(کسی را که) با دام‌ها و پسران، شما را مدد و گشایش داد،»

وَجَنَّاتٍ وَعُيُونٍ

«و باغستان‌هایی سردرهم و چشمه‌سارانی (به شما داد).»

إِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ

«من همواره از عذاب روزی بزرگ بر شما می‌ترسم.»

قَالُوا سَوَاءٌ عَلَيْنَا أَوَعَظْتَ أَمْ لَمْ تَكُنْ مِنَ الْوَاعِظِينَ

گفتند: «خواه اندرز(مان) دهی، خواه از اندرزدهندگان نباشی، برایمان یکسان است.»

إِنْ هَٰذَا إِلَّا خُلُقُ الْأَوَّلِينَ

«این جز شیوه و اخلاق پیشینیان نیست.»

وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ

«و ما عذاب‌شوندگان نیستیم.»

فَكَذَّبُوهُ فَأَهْلَكْنَاهُمْ ۗ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ

پس همواره تکذیبش کردند. پس هلاکشان کردیم. همانا در این (جریان) بی‌گمان نشانه‌ی بزرگی است و بیشترشان ایمان‌آورندگان نبوده‌اند.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ

و به‌راستی، پروردگارت همواره (همان) کانون عزت (و) رحمتگر بر ویژگان است.

كَذَّبَتْ ثَمُودُ الْمُرْسَلِينَ

ثمودیان، پیامبران را تکذیب کردند.

إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ صَالِحٌ أَلَا تَتَّقُونَ

چون برادرشان صالح به آنان گفت: «آیا پروا نمی‌دارید؟»

إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ

«من همواره برای شما فرستاده‌ای در خور اعتمادم.»

فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ

«پس از خدا پروا بدارید و فرمانم ببَرید.»

وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ

«و (من) بر این (رسالت) هیچ اجری از شما نمی‌خواهم. اجر من جز بر عهده‌ی پروردگار جهانیان نیست.»

أَتُتْرَكُونَ فِي مَا هَاهُنَا آمِنِينَ

«آیا شما در آنچه همین‌جاست به امن و امان رها می‌شوید؟»

فِي جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ

«در باغ‌هایی سردرهم و چشمه‌سارهایی،»

وَزُرُوعٍ وَنَخْلٍ طَلْعُهَا هَضِيمٌ

«و کشتزارهایی و خرماهایی (که) دستاوردهایشان لطیف (و) زود هضم است‌؟»

وَتَنْحِتُونَ مِنَ الْجِبَالِ بُيُوتًا فَارِهِينَ

«و در حال فرح و آسایش برای خود از کوه‌ها خانه‌هایی می‌تراشید.»

فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ

«پس از خدا پروا کنید و فرمانم ببرید.»

وَلَا تُطِيعُوا أَمْرَ الْمُسْرِفِينَ

«و کار و فرمان افراط‌گران را پیروی مکنید.»

الَّذِينَ يُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ وَلَا يُصْلِحُونَ

«آنان که در زمین افساد می‌کنند و اصلاح نمی‌کنند.»

قَالُوا إِنَّمَا أَنْتَ مِنَ الْمُسَحَّرِينَ

گفتند: «جز این نیست که تو سخت از افسون‌شدگانی!»

مَا أَنْتَ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُنَا فَأْتِ بِآيَةٍ إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ

«تو جز بشری مانند ما (بیش) نیستی. پس اگر از راستان بوده‌ای نشانه‌ای (ربانی برایمان) بیاور.»

قَالَ هَٰذِهِ نَاقَةٌ لَهَا شِرْبٌ وَلَكُمْ شِرْبُ يَوْمٍ مَعْلُومٍ

گفت: «این ماده شتری است که برای او آشامیدنی‌ای و (نیز) روزی معیّن نوبت آب شماست.»

وَلَا تَمَسُّوهَا بِسُوءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذَابُ يَوْمٍ عَظِيمٍ

«و به آن گزندی نرسانید تا (مبادا) عذابِ روزی بزرگ شما را در برگیرد.»

فَعَقَرُوهَا فَأَصْبَحُوا نَادِمِينَ

پس آن شتر را پی کردند و (از) پشیمانان گشتند.

فَأَخَذَهُمُ الْعَذَابُ ۗ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ

پس آنان را عذاب در برگرفت. بی‌گمان و بی‌چون در این(جریان) نشانه‌ای است و (اما) بیشترشان (از) مؤمنان نبوده‌اند.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ

و به‌راستی پروردگار تو همواره (همان) کانون عزت (و) رحمتگر بر ویژگان است.

كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ الْمُرْسَلِينَ

گروه لوط فرستادگان(مان) را تکذیب کردند.

إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ لُوطٌ أَلَا تَتَّقُونَ

چون برادرشان -لوط- بدیشان گفت: «آیا پروا نمی‌دارید؟»

إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ

«من همواره برای شما فرستاده‌ای در خور اعتمادم.»

فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ

«پس خدا را پروا بدارید و فرمانم ببرید.»

وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ

«و بر این (رسالت) هیچ اجری از شما نمی‌خواهم. اجر من جز بر عهده‌ی پروردگار جهانیان نیست.»

أَتَأْتُونَ الذُّكْرَانَ مِنَ الْعَالَمِينَ

«آیا از (میان) مردمان جهان،(تنها) با مردان در می‌آمیزید؟»

وَتَذَرُونَ مَا خَلَقَ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِنْ أَزْوَاجِكُمْ ۚ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ عَادُونَ

«و آنچه را پروردگارتان از همسرانتان برایتان آفریده وا می‌گذارید؟ بلکه شما مردمی تجاوزکارید.»

قَالُوا لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ يَا لُوطُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمُخْرَجِينَ

گفتند: «ای لوط! بی‌گمان اگر (به کارت) پایان ندهی، به‌راستی همواره از اخراج‌شوندگانی.»

قَالَ إِنِّي لِعَمَلِكُمْ مِنَ الْقَالِينَ

گفت: «من همانا از خشمناکان سرسختِ کردار شمایم.»

رَبِّ نَجِّنِي وَأَهْلِي مِمَّا يَعْمَلُونَ

«پروردگارم! مرا و کسانم را از آنچه انجام می‌دهند رهایی بخش.»

فَنَجَّيْنَاهُ وَأَهْلَهُ أَجْمَعِينَ

پس او و همگی کسانش را رهانیدیم.

إِلَّا عَجُوزًا فِي الْغَابِرِينَ

جز پیرزنی که از باقی‌ماندگان در غبار (گمراهی) بود.

ثُمَّ دَمَّرْنَا الْآخَرِينَ

سپس دیگران را سخت هلاک (و) زیر و زبر کردیم.

وَأَمْطَرْنَا عَلَيْهِمْ مَطَرًا ۖ فَسَاءَ مَطَرُ الْمُنْذَرِينَ

و بر (سروسامان‌)شان بارانی (از سنگ گل) فرو ریختیم؛ پس چه بد بود سنگ‌بارانِ بیم‌داده‌شدگان.

إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ

به‌راستی در این (عقوبت) همواره نشانه‌(ی بزرگی) است و (اما) بیشترشان ایمان آورنده نبوده‌اند.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ

و بی‌گمان، پروردگارت همان کانون عزت (و) رحمتگر بر ویژگان است.

كَذَّبَ أَصْحَابُ الْأَيْكَةِ الْمُرْسَلِينَ

اصحاب اَیْکه [:درختان انبوه] فرستادگان (ما) را تکذیب کردند.

إِذْ قَالَ لَهُمْ شُعَيْبٌ أَلَا تَتَّقُونَ

چون شعیب به آنان گفت: «آیا پروا نمی‌دارید؟»

إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ

«من همواره برای شما فرستاده‌ای در خور اعتمادم.»

فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ

«از خدا پروا بدارید و فرمانم ببرید.»

وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ

«و بر این (رسالت) هیچ اجری از شما نمی‌خواهم. اجر من جز بر عهده‌ی پروردگار جهانیان نیست.»

أَوْفُوا الْكَيْلَ وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُخْسِرِينَ

«پیمانه را تمام دهید و از زیان‌رسانان مباشید.»

وَزِنُوا بِالْقِسْطَاسِ الْمُسْتَقِيمِ

«و با ترازویِ استوار و راستا وزن کنید.»

وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْيَاءَهُمْ وَلَا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدِينَ

و چیزهای مردمان [:جان و جانانشان] را زیان مرسانید، و افسادگرانه در زمین کوشش نکنید.»

وَاتَّقُوا الَّذِي خَلَقَكُمْ وَالْجِبِلَّةَ الْأَوَّلِينَ

«و از آن کسی که شما و گروه‌های نخستین را همچون کوه (با فطرت‌های توحیدی) آفریده است پروا کنید.»

قَالُوا إِنَّمَا أَنْتَ مِنَ الْمُسَحَّرِينَ

گفتند: «تو فقط از افسون‌شدگانی.»

وَمَا أَنْتَ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُنَا وَإِنْ نَظُنُّكَ لَمِنَ الْكَاذِبِينَ

« و تو جز بشری مانند ما (بیش) نیستی و تو را بی‌گمان از دروغگویان گمان داریم.»

فَأَسْقِطْ عَلَيْنَا كِسَفًا مِنَ السَّمَاءِ إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ

«پس اگر از راستان بوده‌ای، پاره‌ای از آسمان بر (سر و سامان‌)مان بیفکن.»

قَالَ رَبِّي أَعْلَمُ بِمَا تَعْمَلُونَ

(شعیب) گفت: «پروردگارم به آنچه می‌کنید داناتر است.»

فَكَذَّبُوهُ فَأَخَذَهُمْ عَذَابُ يَوْمِ الظُّلَّةِ ۚ إِنَّهُ كَانَ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ

پس او را تکذیب کردند. پس عذاب روزِ ظلمت‌زا آنان را فرو گرفت. به‌راستی آن عذابِ روزی بزرگ بود.

إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ

همانا در این (جریان) بی‌گمان نشانه‌ا‌ی (بزرگ) است و (اما) بیشترشان ایمان‌آورندگان نبوده‌اند.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ

و به‌راستی، پروردگارت همواره همان عزیز رحیم است.

وَإِنَّهُ لَتَنْزِيلُ رَبِّ الْعَالَمِينَ

و بی‌گمان این (قرآن) همواره فرستاده‌ی تدریجی پروردگار جهانیان است.

نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ

روح‌الامین آن را فرود آورد،

عَلَىٰ قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ الْمُنْذِرِينَ

بر دلت تا از (جمله‌ی) بیم‌دهندگان باشی؛

بِلِسَانٍ عَرَبِيٍّ مُبِينٍ

به زبانی آشکارای بیانگر.

وَإِنَّهُ لَفِي زُبُرِ الْأَوَّلِينَ

و همانا (هم)آن همواره در کتاب‌های پشینیان است.

أَوَلَمْ يَكُنْ لَهُمْ آيَةً أَنْ يَعْلَمَهُ عُلَمَاءُ بَنِي إِسْرَائِيلَ

آیا و برای آنان، (این خود) نشانه‌ای بزرگ نبوده است که علمای بنی‌اسرائیل بدان آگاهند؟

وَلَوْ نَزَّلْنَاهُ عَلَىٰ بَعْضِ الْأَعْجَمِينَ

و اگر آن را بر برخی از عجم‌ها [:غیرعرب‌زبانان] نازل می‌کردیم،

فَقَرَأَهُ عَلَيْهِمْ مَا كَانُوا بِهِ مُؤْمِنِينَ

پس پیامبر آن را بر ایشان می‌خواند، به آن ایمان نمی‌آورده‌اند.

كَذَٰلِكَ سَلَكْنَاهُ فِي قُلُوبِ الْمُجْرِمِينَ

این گونه در دل‌های مجرمان، آن (قرآن) را راهی نفوذی دادیم.

لَا يُؤْمِنُونَ بِهِ حَتَّىٰ يَرَوُا الْعَذَابَ الْأَلِيمَ

تا عذاب پر دردشان را ننگرند، به آن نگروند.

فَيَأْتِيَهُمْ بَغْتَةً وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ

پس (آن عذاب) ناگهان -در حالی که باریک‌بینی نمی‌کنند- بدیشان در رسد.

فَيَقُولُوا هَلْ نَحْنُ مُنْظَرُونَ

پس بگویند: «آیا ما مهلت داده شدگانیم؟»

أَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُونَ

پس آیا عذاب ما را بس شتابان می‌خواهند؟

أَفَرَأَيْتَ إِنْ مَتَّعْنَاهُمْ سِنِينَ

پس مگر دیدی اگر سال‌ها آنان را برخوردار کنیم؛

ثُمَّ جَاءَهُمْ مَا كَانُوا يُوعَدُونَ

(و) سپس آنچه (که) وعده داده شده‌اند به سراغشان آمد؛

مَا أَغْنَىٰ عَنْهُمْ مَا كَانُوا يُمَتَّعُونَ

آنچه از آن برخوردار می‌شده‌اند، بی‌نیازشان نکرد (و عذاب را از آنان دفع ننمود).

وَمَا أَهْلَكْنَا مِنْ قَرْيَةٍ إِلَّا لَهَا مُنْذِرُونَ

و (ما) هیچ مجتمعی را هلاک نکردیم مگر آنکه برایشان بیم‌دهندگانی باشند،

ذِكْرَىٰ وَمَا كُنَّا ظَالِمِينَ

(تا آنان را) یادواره‌ای (باشد). و ما ستمکار نبوده‌ایم.

وَمَا تَنَزَّلَتْ بِهِ الشَّيَاطِينُ

و شیطان‌ها آن را فرود نیاورده‌اند.

وَمَا يَنْبَغِي لَهُمْ وَمَا يَسْتَطِيعُونَ

و هرگز برایشان سزاوار (هم) نیست و (هم) نمی‌توانسته‌اند (آن را فرود آورند).

إِنَّهُمْ عَنِ السَّمْعِ لَمَعْزُولُونَ

آنان بی‌گمان از شنیدن (آن وحی ربانی) همواره وازده‌شدگانند.

فَلَا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلَٰهًا آخَرَ فَتَكُونَ مِنَ الْمُعَذَّبِينَ

پس با خدا، معبودی دیگر مخوان. (مباد که) از عذاب‌شدگان باشی.

وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ

و نزدیکترین نزدیکانت را (از هنگامه‌ی رستاخیز) بیم ده.

وَاخْفِضْ جَنَاحَكَ لِمَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ

و برای آن مؤمنانی که تو را پیروی کرده‌اند، بال خود را فرو گستر.

فَإِنْ عَصَوْكَ فَقُلْ إِنِّي بَرِيءٌ مِمَّا تَعْمَلُونَ

پس اگر (کافران) تو را نافرمانی کردند، (بدیشان) بگو: «من همواره از آنچه می‌کنید بیزارم.»

وَتَوَكَّلْ عَلَى الْعَزِيزِ الرَّحِيمِ

و بر (آن خدایِ) عزیزِ رحمتگر بر ویژگان توکل کن.

الَّذِي يَرَاكَ حِينَ تَقُومُ

آن کس که چون بر پا می‌خیزی تو را می‌بیند،

وَتَقَلُّبَكَ فِي السَّاجِدِينَ

و جابه‌جا شدنت را در میان سجده‌کنندگان می‌نگرد.

إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ

بی‌گمان او، (هم)او بسیار شنوای بس داناست.

هَلْ أُنَبِّئُكُمْ عَلَىٰ مَنْ تَنَزَّلُ الشَّيَاطِينُ

آیا شما را خبر مهمی دهم (که) شیاطین بر چه کسانی دم به دم فرود می‌آیند؟

تَنَزَّلُ عَلَىٰ كُلِّ أَفَّاكٍ أَثِيمٍ

بر هر دروغ‌زن گناهکاری پیاپی فرود می‌آیند،

يُلْقُونَ السَّمْعَ وَأَكْثَرُهُمْ كَاذِبُونَ

که (دزدانه) گوش‌هاشان را (برای شنیدن وحی) فرا می‌افکنند و بیشترشان دروغگویانند.

وَالشُّعَرَاءُ يَتَّبِعُهُمُ الْغَاوُونَ

و شاعران را نادانان فاسد پیروی می‌کنند.

أَلَمْ تَرَ أَنَّهُمْ فِي كُلِّ وَادٍ يَهِيمُونَ

آیا ندیده‌ای که آنان در هر وادی‌ای در مدح و ذم (این و آن) بسی دلباخته‌اند؟

وَأَنَّهُمْ يَقُولُونَ مَا لَا يَفْعَلُونَ

و همانان چیزهایی می‌گویند که بی‌امان انجام نمی‌دهند.

إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَذَكَرُوا اللَّهَ كَثِيرًا وَانْتَصَرُوا مِنْ بَعْدِ مَا ظُلِمُوا ۗ وَسَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَيَّ مُنْقَلَبٍ يَنْقَلِبُونَ

مگر کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته‌ی (ایمان) کرده و خدا را بسیار به یاد آورده، و پس از آنکه مورد ستم قرار گرفته‌اند یاری خواسته‌اند. و کسانی که ستم کرده‌اند به زودی خواهند دانست (به) چه دگرگونی‌ای (در زمان و مکانی) دگرگون می‌گردند.