وَالْفَجْرِ
අරුණෝදය මත ද දිවුරමින්.
The Dawn · al-Fajr · سورة الفجر · 30 ayahs
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
අපරිමිත දයාන්විත අසමසම කරුණාන්විත වූ අල්ලාහ්ගේ නාමයෙනි.
وَلَيَالٍ عَشْرٍ
දස රාත්‍රියන් මත ද දිවුරමින්.
وَالشَّفْعِ وَالْوَتْرِ
ඉරට්ටේ හා ඔත්තේ මත ද දිවුරමින්.
وَاللَّيْلِ إِذَا يَسْرِ
රාත්‍රිය ගෙවී යන විට ඒ මත ද දිවුරමින්.
هَلْ فِي ذَٰلِكَ قَسَمٌ لِذِي حِجْرٍ
නුවණ ඇති අයට එහි (ප්‍රමාණවත්) දිවුරුමක් ඇත් ද?
أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ
ආද් ජනයා සමඟ නුඹගේ පරමාධිපති කවර අයුරින් කටයුතු කළේ දැ? යි නුඹ නො දුටුවෙහි ද?
إِرَمَ ذَاتِ الْعِمَادِ
(ඔවුන්) කුලුනුවලින් යුක්ත ඉරම් නගරවාසීන් ය.
الَّتِي لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِي الْبِلَادِ
ඒවා මෙන් කිසිවක් (වෙනත්) දේශයන්හි නිර්මාණය කරනු නො ලැබී ය.
وَثَمُودَ الَّذِينَ جَابُوا الصَّخْرَ بِالْوَادِ
නිම්නයන්හි ගල් පර්වත කැනූ සමූද් ජනයා සමඟත්;
وَفِرْعَوْنَ ذِي الْأَوْتَادِ
රිටි සහිත ෆිර්අවුන් සමඟත් (නුඹගේ පරමාධිපති කවර අයුරින් කටයුතු කළේ දැ? යි නුඹ නො දුටුවෙහි ද?)
الَّذِينَ طَغَوْا فِي الْبِلَادِ
ඔවුහු දේශයන්හි සීමාව ඉක්මවා කටයුතු කළෝ ය.
فَأَكْثَرُوا فِيهَا الْفَسَادَ
ඔවුහු එහි කලහකම් අධික ලෙස සිදු කළෝ ය.
فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ
එහෙයින් නුඹගේ පරමාධිපති ඔවුන් මත දඬුවමේ කසය හෙළුවේ ය.
إِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصَادِ
සැබැවින්ම නුඹගේ පරමාධිපති රැක බලා සිටින්නා ය.
فَأَمَّا الْإِنْسَانُ إِذَا مَا ابْتَلَاهُ رَبُّهُ فَأَكْرَمَهُ وَنَعَّمَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَكْرَمَنِ
එනමුත් මිනිසා වූ කලී, ඔහුගේ පරමාධිපති ඔහුව පරීක්ෂාවට ලක් කර, පසුව ඔහුට උපකාර කර ඔහුට දායාදයන් පිරිනැමූ කල්හි “මාගේ පරමාධිපති මට උපකාර කළේය” යැයි ඔහු පවසයි.
وَأَمَّا إِذَا مَا ابْتَلَاهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَهَانَنِ
තවද ඔහුව පරීක්ෂාවට ලක් කර පසුව ඔහුගේ ජීවන සම්පත් ඔහුට සීමා කළ කල්හි එවිට ඔහු “මාගේ පරමාධිපති මට අවමන් කළේය” යැයි පවසයි.
كَلَّا ۖ بَلْ لَا تُكْرِمُونَ الْيَتِيمَ
නොඑසේය, නුඹලා අනාථයාට උපකාර නො කරන්නෙහු ය.
وَلَا تَحَاضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ الْمِسْكِينِ
තවද නුඹලා දුගියාට ආහාර සැපයීමට දිරි නො ගන්වන්නෙහු ය.
وَتَأْكُلُونَ التُّرَاثَ أَكْلًا لَمًّا
තවද නුඹලා උරුමයන් (අයුතු ලෙස) මුළුමණින් ම අනුභව කරන්නෙහු ය.
وَتُحِبُّونَ الْمَالَ حُبًّا جَمًّا
එමෙන් ම අප්‍රමාණ ළැදියාවකින් ධනයට ඇලුම් කරන්නෙහු ය.
كَلَّا إِذَا دُكَّتِ الْأَرْضُ دَكًّا دَكًّا
එසේ නො ව, මහපොළොව කැබලි කැබලි වශයෙන් සුනු විසුනු කරනු ලැබූ කල්හි,
وَجَاءَ رَبُّكَ وَالْمَلَكُ صَفًّا صَفًّا
තවද මලක්වරු පෙළින් පෙළට (පෙළ ගැසී) සිටියදී නුඹගේ පරමාධිපති පැමිණෙන්නේ ය.
وَجِيءَ يَوْمَئِذٍ بِجَهَنَّمَ ۚ يَوْمَئِذٍ يَتَذَكَّرُ الْإِنْسَانُ وَأَنَّىٰ لَهُ الذِّكْرَىٰ
තවද එදින නිරය ගෙන එනු ලැබේ. එදින මිනිසා සිහිපත් කරයි. එම සිහිපත් කිරීම ඔහුට කෙසේ (නම් ඵලක්) වන්නේ ද?
يَقُولُ يَا لَيْتَنِي قَدَّمْتُ لِحَيَاتِي
“අහෝ මම මාගේ ජීවිතය වෙනුවෙන් කල් ඇතිව (යහකම්) සිදු කරන්නට තිබුණා නො වේ” දැ? යි ඔහු පවසයි.
فَيَوْمَئِذٍ لَا يُعَذِّبُ عَذَابَهُ أَحَدٌ
එදින ඔහුගේ දඬුවම මෙන් කිසිවෙක් දඬුවම් නො කරයි.
وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُ أَحَدٌ
තවද ඔහුගේ බැඳීම මෙන් කිසිවෙක් (අපරාධකරුවන් ව) බැඳ නො තබයි.
يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ
“අහෝ සැනසුමට පත් ආත්මය!
ارْجِعِي إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةً مَرْضِيَّةً
නුඹ තෘප්තියට පත් වන්නෙකු ලෙස ද තෘප්තියට ලක් වූ අයෙකු ලෙස ද නුඹගේ පරමාධිපති වෙත හැරී යනු.
فَادْخُلِي فِي عِبَادِي
එවිට නුඹ මාගේ ගැත්තන් අතරට යනු.
وَادْخُلِي جَنَّتِي
තවද මාගේ ස්වර්ගයට පිවිසෙනු.