وَالنَّازِعَاتِ غَرْقًا
ขอสาบานด้วย (มลาอิกะฮ์) ผู้ฉุดกระชาก (วิญญาณของผู้ปฏิเสธศรัทธา) อย่างแรง
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
ด้วยพระนามของอัลลอฮ์ ผู้ทรงกรุณาปรานี ผู้ทรงเมตตาเสมอ
وَالنَّازِعَاتِ غَرْقًا
ขอสาบานด้วย (มลาอิกะฮ์) ผู้ฉุดกระชาก (วิญญาณของผู้ปฏิเสธศรัทธา) อย่างแรง
وَالنَّاشِطَاتِ نَشْطًا
ขอสาบานด้วย (มลาอิกะฮ์) ผู้เชิญ (วิญญาณของผู้ศรัทธา) อย่างนุ่มนวล
وَالسَّابِحَاتِ سَبْحًا
ขอสาบานด้วย (มลาอิกะฮ์) ที่แหวกว่ายในท้องนภากาศ
فَالسَّابِقَاتِ سَبْقًا
แล้วพวกเขา (มลาอิกะฮ์) ผู้รุดหน้าไปอย่างว่องไว
فَالْمُدَبِّرَاتِ أَمْرًا
แล้วพวกเขา (มลาอิกะฮ์) ผู้บริหารกิจการ
يَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَةُ
วันซึ่งการเป่าสังข์ครั้งแรกทำให้สั่นสะเทือน
تَتْبَعُهَا الرَّادِفَةُ
การเป่าสังข์ครั้งสองจะติดตามมา
قُلُوبٌ يَوْمَئِذٍ وَاجِفَةٌ
ในวันนั้นดวงจิตทั้งหลายจะตระหนก
أَبْصَارُهَا خَاشِعَةٌ
สายตาของพวกเขาจะละห้อย
يَقُولُونَ أَإِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِي الْحَافِرَةِ
พวกเขาจะกล่าวว่า พวกเราจะถูกให้กลับไปอยู่ในสภาพเดิมอีกกระนั้นหรือ?
أَإِذَا كُنَّا عِظَامًا نَخِرَةً
เมื่อเราได้กลายเป็นกระดูกที่ผุแล้วกระนั้นหรือ?
قَالُوا تِلْكَ إِذًا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌ
พวกเขากล่าวว่า ถ้าเป็นเช่นนั้นก็เป็นการกลับไปที่ขาดทุน
فَإِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَاحِدَةٌ
ความจริงมันเป็นเพียงเสียงกึกก้องครั้งเดียวเท่านั้น
فَإِذَا هُمْ بِالسَّاهِرَةِ
แล้วเมื่อนั้นพวกเขาก็จะออกมายังที่ราบโล่ง
هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ مُوسَىٰ
เรื่องราวของมูซาได้มาถึงเจ้าแล้วมิใช่หรือ?
إِذْ نَادَاهُ رَبُّهُ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى
จงรำลึกเถิดว่า พระเจ้าของเขาทรงเรียกเขาที่ระหว่างหุบเขาฏุวาอันสุทธิจำเริญ
اذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغَىٰ
เจ้าจงไปหาฟิรเอาน์ เพราะเขาได้ล่วงเกิน
فَقُلْ هَلْ لَكَ إِلَىٰ أَنْ تَزَكَّىٰ
แล้วจงกล่าวว่า เจ้าประสงค์จะเป็นผู้ผ่องแผ้วไหม?
وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ
และจะให้ฉันนำเจ้าไปสู่พระผู้อภิบาลของเจ้าไหม เพื่อเจ้าจะได้ยำเกรง
فَأَرَاهُ الْآيَةَ الْكُبْرَىٰ
แล้วมูซาก็แสดงให้เขาเห็นสัญญาณอันยิ่งใหญ่
فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ
แต่เขาได้ปฏิเสธและไม่เชื่อฟัง
ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ
แล้วเขาก็หันหลังกลับหนีออกไปอย่างเร็ว
فَحَشَرَ فَنَادَىٰ
แล้วเขาก็ได้เรียกชุมนุม แล้วประกาศออกไป
فَقَالَ أَنَا رَبُّكُمُ الْأَعْلَىٰ
แล้วกล่าวว่า ฉันคือพระผู้อภิบาลสูงสุดของพวกเจ้า
فَأَخَذَهُ اللَّهُ نَكَالَ الْآخِرَةِ وَالْأُولَىٰ
ดังนั้นอัลลอฮ์จึงคร่าเขาเป็นการลงโทษที่เป็นแบบอย่างทั้งในปรโลกและในโลกนี้
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَعِبْرَةً لِمَنْ يَخْشَىٰ
แท้จริงในการนี้ย่อมเป็นข้อเตือนใจสำหรับผู้ยำเกรง
أَأَنْتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ السَّمَاءُ ۚ بَنَاهَا
พวกเจ้ายากยิ่งในการสร้างกระนั้นหรือ หรือว่าชั้นฟ้าที่พระองค์ได้ทรงสร้างมัน?
رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّاهَا
พระองค์ทรงยกให้มันสูงขึ้น แล้วทรงทำให้มันสมบูรณ์
وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَاهَا
และทรงทำให้กลางคืนของมันมืดทึบ และทรงทำให้ความสว่างจ้าของมันออกมา
وَالْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَاهَا
และหลังจากนั้นทรงทำให้แผ่นดินเป็นพื้นราบเรียบ
أَخْرَجَ مِنْهَا مَاءَهَا وَمَرْعَاهَا
ทรงให้ออกมาจากแผ่นดินเป็นน้ำของมัน และทุ่งหญ้าของมัน
وَالْجِبَالَ أَرْسَاهَا
ส่วนเทือกเขานั้นทรงทำให้มันมั่นคง
مَتَاعًا لَكُمْ وَلِأَنْعَامِكُمْ
ทั้งหมดนี้เป็นปัจจัยยังชีพสำหรับพวกเจ้า และสำหรับปศุสัตว์ของพวกเจ้า
فَإِذَا جَاءَتِ الطَّامَّةُ الْكُبْرَىٰ
ดังนั้นเมื่อความหายนะอันใหญ่หลวงได้เกิดขึ้น
يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْإِنْسَانُ مَا سَعَىٰ
เป็นวันที่มนุษย์จะนึกถึงสิ่งที่เขาได้ขวนขวายไว้
وَبُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِمَنْ يَرَىٰ
และนรกหรือเปลวไฟจะถูกเผยให้แก่ผู้ที่มองมัน
فَأَمَّا مَنْ طَغَىٰ
ส่วนผู้ที่ล่วงเกินนั้น
وَآثَرَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا
และเขาได้เลือกเอาการมีชีวิตอยู่ในโลกนี้
فَإِنَّ الْجَحِيمَ هِيَ الْمَأْوَىٰ
ดังนั้นนรกคือที่พำนักของเขา
وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَىٰ
และส่วนผู้ที่หวาดหวั่นต่อการยืนเบื้องหน้าพระผู้อภิบาลของเขา และได้หน่วงเหนี่ยวจิตใจจากกิเลสต่ำ
فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوَىٰ
ดังนั้นสวนสวรรค์ก็จะเป็นที่พำนักของเขา
يَسْأَلُونَكَ عَنِ السَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَاهَا
พวกเขาจะถามเจ้าถึงยามอวสาน (วันกิยามะฮ์) ว่า เมื่อใดเล่ามันจะเกิดขึ้น?
فِيمَ أَنْتَ مِنْ ذِكْرَاهَا
ด้วยเหตุอันใดเล่า เจ้าจึงชอบกล่าวถึงมันนัก
إِلَىٰ رَبِّكَ مُنْتَهَاهَا
ขึ้นอยู่กับพระผู้อภิบาลของเจ้าเท่านั้นคือวาระสุดท้ายของมัน
إِنَّمَا أَنْتَ مُنْذِرُ مَنْ يَخْشَاهَا
ความจริงเจ้าเป็นแค่เพียงผู้ตักเตือนแก่คนที่หวาดหวั่นมัน (วันกิยามะฮ์) เท่านั้น
كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَاهَا
วันที่พวกเขาจะเห็นมัน (วันกิยามะฮ์) ประหนึ่งว่าพวกเขามิได้พำนักอยู่ในโลกนี้ เว้นแต่เพียงชั่วครู่หนึ่งของยามเย็นและยามเช้าของมันเท่านั้น