He Frowned · 'Abasa · سورة عبس · 42 ayahs

١عَبَسَ وَتَوَلَّىٰ

۱چهره در هم کشید و روی گردانید،

٢أَنْ جَاءَهُ الْأَعْمَىٰ

۲از اینکه آن مرد نابینا نزد او آمد!

٣وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُ يَزَّكَّىٰ

۳تو چه می دانی شاید او [در پرتو تعالیم اسلام از آلودگی] پاک و پاکیزه شود

٤أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنْفَعَهُ الذِّكْرَىٰ

۴یا متذکّر [حقایق] گردد و آن تذکر او را سود دهد؛

٥أَمَّا مَنِ اسْتَغْنَىٰ

۵اما کسی که خود را ثروتمند نشان می دهد

٦فَأَنْتَ لَهُ تَصَدَّىٰ

۶تو به او روی می آوری [و نسبت به وی اهتمام می ورزی]

٧وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ

۷در حالی که اگر او نخواهد خود را [از آلودگی های باطنی و عملی] پاک کند تکلیفی بر عهده تو [نسبت به او] نیست؛

٨وَأَمَّا مَنْ جَاءَكَ يَسْعَىٰ

۸و اما آنکه شتابان نزد تو آمد

٩وَهُوَ يَخْشَىٰ

۹در حالی که [از پروردگارش] می ترسد،

١٠فَأَنْتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ

۱۰تو [با روی گردانی] از او به دیگران می پردازی.

١١كَلَّا إِنَّهَا تَذْكِرَةٌ

۱۱این چنین [برخوردی شایسته] نیست، بی تردید این آیات قرآن مایه پند است.

١٢فَمَنْ شَاءَ ذَكَرَهُ

۱۲پس هرکه خواست از آن پند گیرد،

١٣فِي صُحُفٍ مُكَرَّمَةٍ

۱۳در صحیفه هایی است ارزشمند

١٤مَرْفُوعَةٍ مُطَهَّرَةٍ

۱۴بلند مرتبه و پاکیزه

١٥بِأَيْدِي سَفَرَةٍ

۱۵در دست سفیرانی

١٦كِرَامٍ بَرَرَةٍ

۱۶بزرگوار و نیکوکار.

١٧قُتِلَ الْإِنْسَانُ مَا أَكْفَرَهُ

۱۷مرگ بر انسان، چه کافر و ناسپاس است!

١٨مِنْ أَيِّ شَيْءٍ خَلَقَهُ

۱۸[خدا] او را از چه چیز آفریده؟

١٩مِنْ نُطْفَةٍ خَلَقَهُ فَقَدَّرَهُ

۱۹از نطفه ای [ناچیز و بی مقدار] آفریده است، پس او را [در ذات، صفات و اندام] اندازه لازم عطا کرد.

٢٠ثُمَّ السَّبِيلَ يَسَّرَهُ

۲۰آن گاه راه [هدایت، سعادت، خیر و طاعت] را برایش آسان ساخت.

٢١ثُمَّ أَمَاتَهُ فَأَقْبَرَهُ

۲۱سپس او را میراند و در گور نهاد،

٢٢ثُمَّ إِذَا شَاءَ أَنْشَرَهُ

۲۲و سپس چون بخواهد او را زنده می کند.

٢٣كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَا أَمَرَهُ

۲۳این چنین نیست [که وظیفه اش را انجام داده باشد] هنوز آنچه را به او دستور داده به جا نیاورده است.

٢٤فَلْيَنْظُرِ الْإِنْسَانُ إِلَىٰ طَعَامِهِ

۲۴پس انسان باید به خوراکش با تأمل بنگرد

٢٥أَنَّا صَبَبْنَا الْمَاءَ صَبًّا

۲۵که ما [از آسمان] آب فراوانی فرو ریختیم.

٢٦ثُمَّ شَقَقْنَا الْأَرْضَ شَقًّا

۲۶سپس زمین را [به صورتی سودمند] از هم شکافتیم.

٢٧فَأَنْبَتْنَا فِيهَا حَبًّا

۲۷پس در آن دانه های فراوانی رویاندیم،

٢٨وَعِنَبًا وَقَضْبًا

۲۸و انگور و سبزیجات

٢٩وَزَيْتُونًا وَنَخْلًا

۲۹و زیتون و درخت خرما….

٣٠وَحَدَائِقَ غُلْبًا

۳۰و بوستان های پر از درخت تناور و بزرگ

٣١وَفَاكِهَةً وَأَبًّا

۳۱و میوه و چراگاه

٣٢مَتَاعًا لَكُمْ وَلِأَنْعَامِكُمْ

۳۲تا مایه برخورداری شما و دام هایتان باشد. ….

٣٣فَإِذَا جَاءَتِ الصَّاخَّةُ

۳۳پس زمانی که آن بانگ هولناک و مهیب در رسد،

٣٤يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ

۳۴روزی که آدمی فرار می کند، از برادرش….

٣٥وَأُمِّهِ وَأَبِيهِ

۳۵و از مادر و پدرش….

٣٦وَصَاحِبَتِهِ وَبَنِيهِ

۳۶و از همسر و فرزندانش

٣٧لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ

۳۷در آن روز هرکسی از آنان را کاری است که او را به خود مشغول می کند [تا جایی که نمی گذارد به چیز دیگری بپردازد.]

٣٨وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُسْفِرَةٌ

۳۸در آن روز چهره هایی درخشان و نورانی است

٣٩ضَاحِكَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌ

۳۹خندان و خوشحال….

٤٠وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌ

۴۰و در آن روز چهره هایی است که بر آنان غبار نشسته

٤١تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ

۴۱[و] سیاهی و تاریکی آنان را فرا گرفته است؛ ….

٤٢أُولَٰئِكَ هُمُ الْكَفَرَةُ الْفَجَرَةُ

۴۲آنان همان کافران بد کارند.