The Sun · ash-Shams · سورة الشمس · 15 ayahs

١وَالشَّمْسِ وَضُحَاهَا

۱سوگند به خورشید و گسترش روشنی اش

٢وَالْقَمَرِ إِذَا تَلَاهَا

۲و به ماه هنگامی که از پی آن برآید

٣وَالنَّهَارِ إِذَا جَلَّاهَا

۳و به روزچون خورشید را به خوبی آشکار کند

٤وَاللَّيْلِ إِذَا يَغْشَاهَا

۴و به شب هنگامی که خورشید را فرو پوشد

٥وَالسَّمَاءِ وَمَا بَنَاهَا

۵و به آسمان و آنکه آن را بنا کرد

٦وَالْأَرْضِ وَمَا طَحَاهَا

۶و به زمین و آنکه آن را گستراند

٧وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا

۷و به نفس و آنکه آن را درست و نیکو نمود،

٨فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا

۸پس بزه کاری و پرهیزکاری اش را به او الهام کرد.

٩قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَكَّاهَا

۹بی تردید کسی که نفس را [از آلودگی پاک کرد و] رشد داد، رستگار شد.

١٠وَقَدْ خَابَ مَنْ دَسَّاهَا

۱۰و کسی که آن را [به آلودگی ها و امور بازدارنده از رشد] بیالود [از رحمت حق] نومید شد.

١١كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَاهَا

۱۱قوم ثمود به سبب سرکشی و طغیانش [پیامبرشان را] تکذیب کرد،

١٢إِذِ انْبَعَثَ أَشْقَاهَا

۱۲زمانی که بدبخت ترینشان به پا خاست.

١٣فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ نَاقَةَ اللَّهِ وَسُقْيَاهَا

۱۳پس فرستاده خدا به آنان گفت: ناقه خدا و آبشخورش را [واگذارید]

١٤فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُمْ بِذَنْبِهِمْ فَسَوَّاهَا

۱۴ولی به تکذیب او برخاستند و ناقه را پی کردند، و در نتیجه پروردگارشان به خاطر گناهشان عذاب سختی بر آنان فرو ریخت و همه قوم را با خاک یکسان و برابر ساخت؛

١٥وَلَا يَخَافُ عُقْبَاهَا

۱۵و خدا از سرانجام آن کار [که نابودی ستمکاران است] پروایی ندارد.