عَبَسَ وَتَوَلَّىٰ
رو ترش كرد و رخ برتافت
القرآن الكريمAbolfazl Bahrampour
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند هستى بخش مهربان
عَبَسَ وَتَوَلَّىٰ
رو ترش كرد و رخ برتافت
أَنْ جَاءَهُ الْأَعْمَىٰ
كه آن نابينا نزد وى آمد
وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُ يَزَّكَّىٰ
و تو چه دانى؟ شايد او پاك شود
أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنْفَعَهُ الذِّكْرَىٰ
يا پند گيرد و آن پند سودش دهد
أَمَّا مَنِ اسْتَغْنَىٰ
اما آن كه [از پند تو] اظهار بىنيازى مىكند
فَأَنْتَ لَهُ تَصَدَّىٰ
پس تو به او مىپردازى
وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ
و اگر هم پاك نشود، گناهى بر تو نيست
وَأَمَّا مَنْ جَاءَكَ يَسْعَىٰ
و اما آن كه شتابان به سويت آمده
وَهُوَ يَخْشَىٰ
در حالى كه از خدا مىترسد
فَأَنْتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ
پس تو از او به ديگرى مىپردازى
كَلَّا إِنَّهَا تَذْكِرَةٌ
چنين مپندار، كه اين [آيات] تذكارى است
فَمَنْ شَاءَ ذَكَرَهُ
پس هر كه خواهد آن را ياد كند
فِي صُحُفٍ مُكَرَّمَةٍ
[كه] در صحيفههايى ارجمند
مَرْفُوعَةٍ مُطَهَّرَةٍ
والا و پاكيزه
بِأَيْدِي سَفَرَةٍ
به دست سفيرانى
كِرَامٍ بَرَرَةٍ
گرامى و نيكوكار است
قُتِلَ الْإِنْسَانُ مَا أَكْفَرَهُ
مرگ بر اين انسان، چقدر حق پوش و ناسپاس است
مِنْ أَيِّ شَيْءٍ خَلَقَهُ
خدا او را از چه چيزى آفريده
مِنْ نُطْفَةٍ خَلَقَهُ فَقَدَّرَهُ
او را از نطفهاى آفريد و موزونش ساخت
ثُمَّ السَّبِيلَ يَسَّرَهُ
آنگاه راه [ايمان و اطاعت] را بر او آسان كرد
ثُمَّ أَمَاتَهُ فَأَقْبَرَهُ
سپس وى را بميراند و به گورش برد
ثُمَّ إِذَا شَاءَ أَنْشَرَهُ
سپس هر وقت بخواهد زندهاش مىكند
كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَا أَمَرَهُ
ولى نه! هنوز [انسان] آنچه را كه خدايش فرمان داده به جا نياورده است
فَلْيَنْظُرِ الْإِنْسَانُ إِلَىٰ طَعَامِهِ
پس آدمى بايد طعام خويش را بنگرد
أَنَّا صَبَبْنَا الْمَاءَ صَبًّا
به تحقيق ما آب فراوانى [از آسمان] فرو ريختيم
ثُمَّ شَقَقْنَا الْأَرْضَ شَقًّا
سپس زمين را از هم شكافتيم، شكافتنى
فَأَنْبَتْنَا فِيهَا حَبًّا
و در آن دانهها برويانديم
وَعِنَبًا وَقَضْبًا
و انگور و سبزى
وَزَيْتُونًا وَنَخْلًا
و زيتون و خرما
وَحَدَائِقَ غُلْبًا
و باغهاى پردرخت
وَفَاكِهَةً وَأَبًّا
و ميوه و علفزار
مَتَاعًا لَكُمْ وَلِأَنْعَامِكُمْ
تا متاعى براى شما و چهارپايانتان باشد
فَإِذَا جَاءَتِ الصَّاخَّةُ
پس چون آن صيحه گوش خراش در رسد
يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ
روزى كه آدمى از برادرش بگريزد
وَأُمِّهِ وَأَبِيهِ
و از مادر و پدرش
وَصَاحِبَتِهِ وَبَنِيهِ
و از همسر و فرزندانش
لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ
در آن روز هر كسى از مردم وضعى دارد كه به خود مشغولش سازد
وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُسْفِرَةٌ
آن روز بعضى چهرهها باز و روشناند
ضَاحِكَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌ
خندان و شادمانند
وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌ
و برخى چهرهها آن روز [گرفتهاند و] بر آنها غبار [اندوه] نشسته است
تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ
تيرگى و سياهى آنها را پوشانده است
أُولَٰئِكَ هُمُ الْكَفَرَةُ الْفَجَرَةُ
آنان همان كافران بدكارند