وَالْفَجْرِ
سوگند به سپيدهدم- هر بامداد يا بامداد دهم ذو الحجه-
القرآن الكريمSayyed Jalaloddin Mojtabavi
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
به نام خداى بخشاينده مهربان
وَالْفَجْرِ
سوگند به سپيدهدم- هر بامداد يا بامداد دهم ذو الحجه-
وَلَيَالٍ عَشْرٍ
و به شبهاى دهگانه
وَالشَّفْعِ وَالْوَتْرِ
و به جفت و طاق
وَاللَّيْلِ إِذَا يَسْرِ
و به شب چون برود.
هَلْ فِي ذَٰلِكَ قَسَمٌ لِذِي حِجْرٍ
آيا در آن- كه ياد شد- براى خردمند سوگندى [بسنده] هست؟
أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ
آيا نديدهاى كه پروردگارت با عاد- قوم هود- چه كرد؟
إِرَمَ ذَاتِ الْعِمَادِ
[با] ارم كه داراى ستونها- يا كاخهاى بلند- بود؟
الَّتِي لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِي الْبِلَادِ
كه مانند آن در شهرها آفريده نشده بود.
وَثَمُودَ الَّذِينَ جَابُوا الصَّخْرَ بِالْوَادِ
و [با] ثمود- قوم صالح-، آنان كه در آن وادى- ميان عمّان و حَضْرَمُوت- سنگ مىبريدند- براى ساختمانهاشان-.
وَفِرْعَوْنَ ذِي الْأَوْتَادِ
و [با] فرعون داراى ميخها- كه به چهار ميخ مىكشيد و شكنجه مىكرد-.
الَّذِينَ طَغَوْا فِي الْبِلَادِ
آنان كه در شهرها سركشى كردند و از حد درگذشتند.
فَأَكْثَرُوا فِيهَا الْفَسَادَ
و در آنها بسى تباهى كردند.
فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ
پس پروردگار تو تازيانه عذاب را بر آنها فرو ريخت.
إِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصَادِ
هر آينه پروردگارت در كمينگاه است.
فَأَمَّا الْإِنْسَانُ إِذَا مَا ابْتَلَاهُ رَبُّهُ فَأَكْرَمَهُ وَنَعَّمَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَكْرَمَنِ
اما آدمى را چون پروردگارش بيازمايد و او را گرامى دارد و نعمتش دهد، گويد: پروردگارم مرا گرامى داشت- چون شايسته اين گراميداشت بودم-.
وَأَمَّا إِذَا مَا ابْتَلَاهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَهَانَنِ
و اما چون او را بيازمايد و روزىاش را بر او تنگ سازد، گويد: پروردگارم مرا خوار و زبون كرد- به سبب اين ابتلا-.
كَلَّا ۖ بَلْ لَا تُكْرِمُونَ الْيَتِيمَ
نه چنان است- نه آن كرامت است و نه اين اهانت-، بلكه يتيم را گرامى نمىداريد- او را از ارثش محروم مىكنيد و مالش را مىخوريد-
وَلَا تَحَاضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ الْمِسْكِينِ
و يكديگر را بر طعامدادن بينوا برنمىانگيزيد.
وَتَأْكُلُونَ التُّرَاثَ أَكْلًا لَمًّا
و ميراث- ميراث خود و يتيم- را مىخوريد خوردنى پُر و يكجا- بتمامى يا حلال و حرام را با هم-.
وَتُحِبُّونَ الْمَالَ حُبًّا جَمًّا
و مال را دوست مىداريد دوستداشتنى تمام و بسيار.
كَلَّا إِذَا دُكَّتِ الْأَرْضُ دَكًّا دَكًّا
حقّا كه چون زمين سخت در هم شكسته و كوبيده شود
وَجَاءَ رَبُّكَ وَالْمَلَكُ صَفًّا صَفًّا
و [فرمان] پروردگارت بيايد، و فرشتگان صف به صف بيايند
وَجِيءَ يَوْمَئِذٍ بِجَهَنَّمَ ۚ يَوْمَئِذٍ يَتَذَكَّرُ الْإِنْسَانُ وَأَنَّىٰ لَهُ الذِّكْرَىٰ
و در آن روز دوزخ آورده شود- هويدا گردد- در آن روز آدمى به ياد آرد- و به خود آيد-، و به يادآوردن كجا او را سود دهد؟
يَقُولُ يَا لَيْتَنِي قَدَّمْتُ لِحَيَاتِي
گويد: اى كاش براى زندگانىام [كار نيك] پيش مىفرستادم.
فَيَوْمَئِذٍ لَا يُعَذِّبُ عَذَابَهُ أَحَدٌ
پس در آن روز، هيچ كس به [مانند] عذاب او
وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُ أَحَدٌ
و هيچ كس به [مانند] بندكشيدن او به بند نكشد
يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ
اى جان آرام- آرامش و اطمينان يافته-،
ارْجِعِي إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةً مَرْضِيَّةً
به سوى پروردگارت بازگرد، تو از او خشنود و او از تو خشنود.
فَادْخُلِي فِي عِبَادِي
پس در ميان بندگان [ويژه] من درآى
وَادْخُلِي جَنَّتِي
و در بهشت [ويژه] من درآى.