The Land · al-Balad · سورة البلد · 20 ayahs

القرآن الكريمSayyed Jalaloddin Mojtabavi

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

به نام خداى بخشاينده مهربان

لَا أُقْسِمُ بِهَٰذَا الْبَلَدِ

سوگند ياد مى‌كنم به اين شهر- مكه-.

وَأَنْتَ حِلٌّ بِهَٰذَا الْبَلَدِ

در حالى كه تو به اين شهر فرود آمده‌اى- تو در آن اقامت دارى و زيست مى‌كنى-.

وَوَالِدٍ وَمَا وَلَدَ

و سوگند به پدرى [بزرگ‌]- ابراهيم

لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ فِي كَبَدٍ

هر آينه آدمى را در سختى و رنج آفريده‌ايم.

أَيَحْسَبُ أَنْ لَنْ يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌ

آيا مى‌پندارد كه هرگز هيچ كس بر او توانا نيست- كه سركشى و نافرمانى مى‌كند-؟

يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالًا لُبَدًا

گويد: مالى فراوان را نابود كردم- در دشمنى با پيامبر

أَيَحْسَبُ أَنْ لَمْ يَرَهُ أَحَدٌ

آيا مى‌پندارد كه هيچ كس او را نمى‌بيند؟!

أَلَمْ نَجْعَلْ لَهُ عَيْنَيْنِ

آيا براى او دو چشم نساخته‌ايم- كه بدان مى‌بيند-؟

وَلِسَانًا وَشَفَتَيْنِ

و زبانى- كه بدان سخن مى‌گويد- و دو لب- كه دهان او را مى‌پوشاند و در سخن گفتن و خوردن و آشاميدن بدو كمك مى‌كند-؟

وَهَدَيْنَاهُ النَّجْدَيْنِ

و او را دو راه- خير و شر- ننموديم؟

فَلَا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ

پس به آن گريوه- گردنه يا راه سخت و دشوار در كوه مراد راه خير است كه برخى از مصاديق مهمّ آن در آيات بعد مى‌آيد- در نيامد.

وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْعَقَبَةُ

و تو چه دانى كه آن گريوه چيست؟

فَكُّ رَقَبَةٍ

آزادكردن گردنى- يعنى بنده‌اى-

أَوْ إِطْعَامٌ فِي يَوْمٍ ذِي مَسْغَبَةٍ

يا طعام‌دادن در روز گرسنگى- كمبود غذا-،

يَتِيمًا ذَا مَقْرَبَةٍ

به يتيمى خويشاوند،

أَوْ مِسْكِينًا ذَا مَتْرَبَةٍ

يا به بينوايى خاكنشين

ثُمَّ كَانَ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا بِالْمَرْحَمَةِ

وانگهى از كسانى باشد كه ايمان آورده‌اند و يكديگر را به شكيبايى- پايدارى بر ايمان- اندرز مى‌دهند و به مهربانى و بخشايش سفارش مى‌كنند.

أُولَٰئِكَ أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ

آنان خجستگان و سعادتمندانند.

وَالَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِنَا هُمْ أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ

و كسانى كه به آيات ما كافر شدند، آنان شومان و بدبختانند

عَلَيْهِمْ نَارٌ مُؤْصَدَةٌ

كه بر آنهاست آتشى فراگير و پوشنده- آتش دوزخ كه در آن روزنى نيست و همه را در خود فرومى‌پوشد-.