لَا أُقْسِمُ بِهَٰذَا الْبَلَدِ
سوگند ياد مىكنم به اين شهر- مكه-.
القرآن الكريمSayyed Jalaloddin Mojtabavi
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
به نام خداى بخشاينده مهربان
لَا أُقْسِمُ بِهَٰذَا الْبَلَدِ
سوگند ياد مىكنم به اين شهر- مكه-.
وَأَنْتَ حِلٌّ بِهَٰذَا الْبَلَدِ
در حالى كه تو به اين شهر فرود آمدهاى- تو در آن اقامت دارى و زيست مىكنى-.
وَوَالِدٍ وَمَا وَلَدَ
و سوگند به پدرى [بزرگ]- ابراهيم
لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ فِي كَبَدٍ
هر آينه آدمى را در سختى و رنج آفريدهايم.
أَيَحْسَبُ أَنْ لَنْ يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌ
آيا مىپندارد كه هرگز هيچ كس بر او توانا نيست- كه سركشى و نافرمانى مىكند-؟
يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالًا لُبَدًا
گويد: مالى فراوان را نابود كردم- در دشمنى با پيامبر
أَيَحْسَبُ أَنْ لَمْ يَرَهُ أَحَدٌ
آيا مىپندارد كه هيچ كس او را نمىبيند؟!
أَلَمْ نَجْعَلْ لَهُ عَيْنَيْنِ
آيا براى او دو چشم نساختهايم- كه بدان مىبيند-؟
وَلِسَانًا وَشَفَتَيْنِ
و زبانى- كه بدان سخن مىگويد- و دو لب- كه دهان او را مىپوشاند و در سخن گفتن و خوردن و آشاميدن بدو كمك مىكند-؟
وَهَدَيْنَاهُ النَّجْدَيْنِ
و او را دو راه- خير و شر- ننموديم؟
فَلَا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ
پس به آن گريوه- گردنه يا راه سخت و دشوار در كوه مراد راه خير است كه برخى از مصاديق مهمّ آن در آيات بعد مىآيد- در نيامد.
وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْعَقَبَةُ
و تو چه دانى كه آن گريوه چيست؟
فَكُّ رَقَبَةٍ
آزادكردن گردنى- يعنى بندهاى-
أَوْ إِطْعَامٌ فِي يَوْمٍ ذِي مَسْغَبَةٍ
يا طعامدادن در روز گرسنگى- كمبود غذا-،
يَتِيمًا ذَا مَقْرَبَةٍ
به يتيمى خويشاوند،
أَوْ مِسْكِينًا ذَا مَتْرَبَةٍ
يا به بينوايى خاكنشين
ثُمَّ كَانَ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا بِالْمَرْحَمَةِ
وانگهى از كسانى باشد كه ايمان آوردهاند و يكديگر را به شكيبايى- پايدارى بر ايمان- اندرز مىدهند و به مهربانى و بخشايش سفارش مىكنند.
أُولَٰئِكَ أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ
آنان خجستگان و سعادتمندانند.
وَالَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِنَا هُمْ أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ
و كسانى كه به آيات ما كافر شدند، آنان شومان و بدبختانند
عَلَيْهِمْ نَارٌ مُؤْصَدَةٌ
كه بر آنهاست آتشى فراگير و پوشنده- آتش دوزخ كه در آن روزنى نيست و همه را در خود فرومىپوشد-.