إِذَا وَقَعَتِ الْوَاقِعَةُ
هنگامی که واقعۀ [قیامت] رخ دهد،
The Inevitable · al-Waqi'ah · سورة الواقعة · 96 ayahs
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
به نام الله بخشندۀ مهربان
لَيْسَ لِوَقْعَتِهَا كَاذِبَةٌ
[خواهید دید كه] در وقوع آن دروغى نیست؛
خَافِضَةٌ رَافِعَةٌ
[گروهى را] خوار مى‌كند [و گروهى را] رفعتِ مقام مى‌بخشد.
إِذَا رُجَّتِ الْأَرْضُ رَجًّا
آنگاه كه زمین به سختى لرزانده شود
وَبُسَّتِ الْجِبَالُ بَسًّا
و کوه‌ها به شدت متلاشى شوند
فَكَانَتْ هَبَاءً مُنْبَثًّا
و [به صورت] غبارى پراكنده درآیند
وَكُنْتُمْ أَزْوَاجًا ثَلَاثَةً
و شما به سه گروه تقسیم شوید:
فَأَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ مَا أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ
[گروه نخست:] سعادتمندان [هستند]؛ چه سعادتمندانی [و چه نیکو جایگاهی]!
وَأَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ مَا أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ
و [گروه دیگر:] تیره‌بختان [هستند]؛ چه تیره‌بختانی [و چه بد جایگاهی]!
وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ
و [سومین گروه:] پیشگامان که [در نیکی‌ها] سبقت گرفتند.
أُولَٰئِكَ الْمُقَرَّبُونَ
آنان مقرّبان [درگاه الهی] هستند.
فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ
در باغ‌های پرنعمت [بهشت جای دارند].
ثُلَّةٌ مِنَ الْأَوَّلِينَ
گروه بسیاری از آنان، از پیشینیان هستند [خواه از امت اسلام یا از امت‌های گذشته]؛
وَقَلِيلٌ مِنَ الْآخِرِينَ
و اندکی از آیندگان [و متأخران] هستند.
عَلَىٰ سُرُرٍ مَوْضُونَةٍ
كه بر تخت‌های گوهرنشان،
مُتَّكِئِينَ عَلَيْهَا مُتَقَابِلِينَ
روبروى هم تكیه زده‌اند.
يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَانٌ مُخَلَّدُونَ
نوجوانانى جاودان [با طراوت،] همواره گردِ آنان [به خدمت] مى‌گردند.
بِأَكْوَابٍ وَأَبَارِيقَ وَكَأْسٍ مِنْ مَعِينٍ
با جام‌ها و کوزه‌ها و پیاله‌هایی از شراب جارى؛
لَا يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلَا يُنْزِفُونَ
[شرابی] كه از نوشیدنش سردرد نمی‌گیرند و دستخوشِ مستى نمی‌شوند.
وَفَاكِهَةٍ مِمَّا يَتَخَيَّرُونَ
و از هر ميوه‌اى كه برگزينند؛
وَلَحْمِ طَيْرٍ مِمَّا يَشْتَهُونَ
و از گوشت هر پرنده‌اى كه دلشان بخواهد؛
وَحُورٌ عِينٌ
و [همسرانی از] حور العین؛
كَأَمْثَالِ اللُّؤْلُؤِ الْمَكْنُونِ
همچون مروارید پنهان در صدف؛
جَزَاءً بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ
[اینها همه،] پاداش اعمالشان است.
لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا تَأْثِيمًا
در آنجا [سخن] یاوه و گناه‌آلودی نخواهند شنید؛
إِلَّا قِيلًا سَلَامًا سَلَامًا
مگر سلام و درود [فرشتگان و بهشتیان].
وَأَصْحَابُ الْيَمِينِ مَا أَصْحَابُ الْيَمِينِ
و [اما] سعادتمندان؛ چه سعادتمندانی!
فِي سِدْرٍ مَخْضُودٍ
در کنار درختان بی‌خارِ سدر [هستند]؛
وَطَلْحٍ مَنْضُودٍ
و درختان موز با خوشه‌هاى برهم‌نشسته
وَظِلٍّ مَمْدُودٍ
با سایه‌اى گسترده
وَمَاءٍ مَسْكُوبٍ
و آبِ همواره روان؛
وَفَاكِهَةٍ كَثِيرَةٍ
و میوه‌هاى فراوان
لَا مَقْطُوعَةٍ وَلَا مَمْنُوعَةٍ
كه نه تمام می‌شود و نه ممنوع می‌گردد،
وَفُرُشٍ مَرْفُوعَةٍ
و بسترهای برافراشته [و ارزشمند]
إِنَّا أَنْشَأْنَاهُنَّ إِنْشَاءً
و همسرانى که با آفرینشى ویژه پدید آوردیم [که زیبایی و جوانیِ جاودان دارند]؛
فَجَعَلْنَاهُنَّ أَبْكَارًا
و آنان را همواره دوشیزه قرار داده‌ایم
عُرُبًا أَتْرَابًا
و شوهردوستانی هم‌سن‌وسال هستند.
لِأَصْحَابِ الْيَمِينِ
[همۀ این نعمت‌ها،] براى سعادتمندان است
ثُلَّةٌ مِنَ الْأَوَّلِينَ
كه برخی از آنان از پیشینیان
وَثُلَّةٌ مِنَ الْآخِرِينَ
و برخی دیگر از متأخران هستند.
وَأَصْحَابُ الشِّمَالِ مَا أَصْحَابُ الشِّمَالِ
و [اما] تیره‌بختان؛ چه تیره‌بختانی!
فِي سَمُومٍ وَحَمِيمٍ
در میان باد سوزان و آب جوشان قرار دارند
وَظِلٍّ مِنْ يَحْمُومٍ
و سایه‌هایى از دود سیاه
لَا بَارِدٍ وَلَا كَرِيمٍ
كه نه خنک است و نه خوش.
إِنَّهُمْ كَانُوا قَبْلَ ذَٰلِكَ مُتْرَفِينَ
آنان در دنیا ثروتمند و سرکش بودند
وَكَانُوا يُصِرُّونَ عَلَى الْحِنْثِ الْعَظِيمِ
و بر گناه بزرگِ [شرک] اصرار می‌ورزیدند؛
وَكَانُوا يَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَامًا أَإِنَّا لَمَبْعُوثُونَ
و می‌گفتند: «آیا هنگامی که مردیم و خاک و استخوان شدیم، برانگیخته خواهیم شد؟
أَوَآبَاؤُنَا الْأَوَّلُونَ
آیا نیاکان ما [نیز برانگیخته می‌شوند]؟»
قُلْ إِنَّ الْأَوَّلِينَ وَالْآخِرِينَ
[ای پیامبر، به کافران] بگو: «بی‌تردید، گذشتگان و آیندگان،
لَمَجْمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَاتِ يَوْمٍ مَعْلُومٍ
همه در وعده‌گاهِ قیامت جمع خواهند شد».
ثُمَّ إِنَّكُمْ أَيُّهَا الضَّالُّونَ الْمُكَذِّبُونَ
آنگاه شما، اى گمراهان تكذیب‌كننده،
لَآكِلُونَ مِنْ شَجَرٍ مِنْ زَقُّومٍ
قطعاً از [میوۀ] درخت زَقّوم خواهید خورد؛
فَمَالِئُونَ مِنْهَا الْبُطُونَ
و شکم‌ها را از آن انباشته مى‌كنید؛
فَشَارِبُونَ عَلَيْهِ مِنَ الْحَمِيمِ
آنگاه روی آن، آب جوشان مى‌نوشید؛
فَشَارِبُونَ شُرْبَ الْهِيمِ
همچون شترانِ عطش‌زده.
هَٰذَا نُزُلُهُمْ يَوْمَ الدِّينِ
این پذیرایىِ آنان در روز جزاست.
نَحْنُ خَلَقْنَاكُمْ فَلَوْلَا تُصَدِّقُونَ
ماییم كه شما را [از هیچ] آفریده‌ایم؛ پس چرا [آفرینشِ دوباره را] باور ندارید؟
أَفَرَأَيْتُمْ مَا تُمْنُونَ
آیا به نطفه‌ای که [در رحِم همسرانتان] می‌ریزید، توجه كرده‌اید؟
أَأَنْتُمْ تَخْلُقُونَهُ أَمْ نَحْنُ الْخَالِقُونَ
آیا شما آن را مى‌آفرینید یا ما آفریننده‌اش هستیم؟
نَحْنُ قَدَّرْنَا بَيْنَكُمُ الْمَوْتَ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ
ما مرگ را در میان شما مقدر کردیم و ناتوان نیستیم
عَلَىٰ أَنْ نُبَدِّلَ أَمْثَالَكُمْ وَنُنْشِئَكُمْ فِي مَا لَا تَعْلَمُونَ
كه امثال شما را جایگزین [خودتان] كنیم و شما را به گونه‌اى كه از آن بى‌خبرید، [در آفرینشى نو] پدید آوریم.
وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ النَّشْأَةَ الْأُولَىٰ فَلَوْلَا تَذَكَّرُونَ
شما كه از آفرینش نخستین به روشنى آگاه شده‌اید، چرا [به یاد آخرت نمی‌افتید و] پند نمی‌گیرید؟
أَفَرَأَيْتُمْ مَا تَحْرُثُونَ
آیا به دانه‌هایى كه مى‌كارید، توجه كرده‌اید؟
أَأَنْتُمْ تَزْرَعُونَهُ أَمْ نَحْنُ الزَّارِعُونَ
آیا شما هستید كه آن را مى‌رویانید یا ما رویاننده‌ایم؟
لَوْ نَشَاءُ لَجَعَلْنَاهُ حُطَامًا فَظَلْتُمْ تَفَكَّهُونَ
اگر مى‌خواستیم، آن را خاشاک مى‌كردیم؛ چنان كه شگفت‌زده شوید.
إِنَّا لَمُغْرَمُونَ
[و چنان آن را نابود می‌کردیم که بگویید:] «ما زیان کرده‌ایم؛
بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ
بلكه همه چیز را از دست داده‌ایم».
أَفَرَأَيْتُمُ الْمَاءَ الَّذِي تَشْرَبُونَ
آیا به آبى كه مى‌نوشید توجه كرده‌اید؟
أَأَنْتُمْ أَنْزَلْتُمُوهُ مِنَ الْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ الْمُنْزِلُونَ
آیا شما آن را از ابر فروباریدید یا ما فرودآورندۀ آن هستیم.
لَوْ نَشَاءُ جَعَلْنَاهُ أُجَاجًا فَلَوْلَا تَشْكُرُونَ
اگر مى‌خواستیم، آن را بسیار شور و تلخ مى‌کردیم؛ پس چرا شکر به جای نمی‌آورید؟
أَفَرَأَيْتُمُ النَّارَ الَّتِي تُورُونَ
آیا به آتشى كه مى‌افروزید توجه كرده‌اید؟
أَأَنْتُمْ أَنْشَأْتُمْ شَجَرَتَهَا أَمْ نَحْنُ الْمُنْشِئُونَ
آیا شما درختش را آفریده‌اید یا ما آفریده‌ایم؟
نَحْنُ جَعَلْنَاهَا تَذْكِرَةً وَمَتَاعًا لِلْمُقْوِينَ
ما این آتش را وسیلۀ یادآورى [عذاب دوزخ] و مایۀ برخوردارى [و راحتی] مسافران قرار داده‌ایم.
فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ
پس [ای پیامبر،] به نام پروردگارِ بزرگت تسبیح گوى [و او را به پاکی یاد کن].
فَلَا أُقْسِمُ بِمَوَاقِعِ النُّجُومِ
سوگند به جایگاه ستارگان
وَإِنَّهُ لَقَسَمٌ لَوْ تَعْلَمُونَ عَظِيمٌ
که اگر بدانید، سوگند بزرگی است.
إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِيمٌ
كه این [گفتار]، قرآنى گرانقدر است؛
فِي كِتَابٍ مَكْنُونٍ
در لوح محفوظ قرار دارد.
لَا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ
جز فرشتگان پاک‌سیرت، کسی [آن را نمی‌بیند و] به آن دسترسی ندارد.
تَنْزِيلٌ مِنْ رَبِّ الْعَالَمِينَ
از سوی پروردگار جهانیان نازل شده است.
أَفَبِهَٰذَا الْحَدِيثِ أَنْتُمْ مُدْهِنُونَ
آیا این سخن را سبک [و غیر قابل اعتنا] مى‌دانید؟!
وَتَجْعَلُونَ رِزْقَكُمْ أَنَّكُمْ تُكَذِّبُونَ
و به جای شکرِ روزی‌هایی که به شما داده شده است، آن را دروغ می‌پندارید؟
فَلَوْلَا إِذَا بَلَغَتِ الْحُلْقُومَ
آنگاه كه [جان یکی از شما هنگام جان‌کندن] به گلوگاه مى‌رسد
وَأَنْتُمْ حِينَئِذٍ تَنْظُرُونَ
و شما در آن هنگام نظاره مى‌كنید
وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْكُمْ وَلَٰكِنْ لَا تُبْصِرُونَ
و ما از شما به او نزدیک‌تریم؛ ولى نمى‌بینید.
فَلَوْلَا إِنْ كُنْتُمْ غَيْرَ مَدِينِينَ
اگر [در برابر اعمالتان] جزا داده نمی‌شوید [و به گمانتان قیامتی نیست]،
تَرْجِعُونَهَا إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ
پس آن [روح] را [به بدن] بازگردانید، اگر راست می‌گویید.
فَأَمَّا إِنْ كَانَ مِنَ الْمُقَرَّبِينَ
اما اگر او در زمرۀ مقرّبان باشد،
فَرَوْحٌ وَرَيْحَانٌ وَجَنَّتُ نَعِيمٍ
در آرامش و گشایش و بهشت پرنعمت است؛
وَأَمَّا إِنْ كَانَ مِنْ أَصْحَابِ الْيَمِينِ
و اگر در زمرۀ سعادتمندان باشد،
فَسَلَامٌ لَكَ مِنْ أَصْحَابِ الْيَمِينِ
[به او گفته می‌شود:] «سلامت و امنیت بر تو باد، که از سعادتمندان هستی»؛
وَأَمَّا إِنْ كَانَ مِنَ الْمُكَذِّبِينَ الضَّالِّينَ
اما اگر از تکذیب‌کنندگان گمراه [و در زمرۀ تیره‌بختان] باشد،
فَنُزُلٌ مِنْ حَمِيمٍ
با آب جوشان [از او] پذیرایی می‌شود
وَتَصْلِيَةُ جَحِيمٍ
و به [آتش] دوزخ در‌می‌آید.
إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ حَقُّ الْيَقِينِ
این [وعدۀ پاداش و عذاب،] یقیناً حقیقت دارد [و تردیدی در وقوع آن نیست].
فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ
پس [ای پیامبر،] با [ذکرِ] نامِ پروردگار بزرگت [او را] تسبیح گوی.