The Snatchers · an-Nazi'at · سورة النازعات · 46 ayahs

القرآن الكريمMohammad Sadeqi Tehrani

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

به نام خدای رحمتگر بر آفریدگان، رحمتگر بر ویژگان‌

وَالنَّازِعَاتِ غَرْقًا

سوگند به کَنَنْدگان (جان و جانان) در حالی که (در آنان) غرقند.

وَالنَّاشِطَاتِ نَشْطًا

و به گره‌زنندگان گره‌زدنی.

وَالسَّابِحَاتِ سَبْحًا

و به نیروهایی شناکنان شناکردنی.

فَالسَّابِقَاتِ سَبْقًا

پس به پیشی‌گیرندگان پیشی‌گرفتنی.

فَالْمُدَبِّرَاتِ أَمْرًا

پس به تدبیرکنندگان کار (آفریدگان) تدبیر کردنی.

يَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَةُ

آن روز که (زمین) لرزنده بلرزد.

تَتْبَعُهَا الرَّادِفَةُ

(و) از پی آن (لرزه‌‌ی دیگری) در ردیف(اش) آید.

قُلُوبٌ يَوْمَئِذٍ وَاجِفَةٌ

(در) چنان روزی، دل‌هایی بس نگران (و تپنده)‌اند.

أَبْصَارُهَا خَاشِعَةٌ

دیدگانشان فرو افتاده‌اند.

يَقُولُونَ أَإِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِي الْحَافِرَةِ

گویند: «آیا ما (باز) همواره در گودال‌ها(ی گورهامان به زندگی) بازگشت شوندگانیم؟

أَإِذَا كُنَّا عِظَامًا نَخِرَةً

«آیا هنگامی (که) ما استخوان‌ریزه‌های پوسیده بوده‌ایم (زندگی را از سر می‌گیریم)؟»

قَالُوا تِلْكَ إِذًا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌ

گویند: «این (زندگی پس از مرگ) در این هنگام (و هنگامه) برگشتی زیانبار است.»

فَإِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَاحِدَةٌ

پس جز این نیست که آن بازگشت (بسته به) یک فریاد جان‌افزاست (و بس).

فَإِذَا هُمْ بِالسَّاهِرَةِ

پس ناگهان آنان در زمینِ هموار خواهند بود.

هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ مُوسَىٰ

آیا داستان موسی تو را آمد؟

إِذْ نَادَاهُ رَبُّهُ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى

چون پروردگارش او را در وادی مقدّس به حال پیچیدگی (نورانیش) ندا در داد:

اذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغَىٰ

«فراسوی فرعون برو، که وی بی‌امان طغیان کرده است.»

فَقُلْ هَلْ لَكَ إِلَىٰ أَنْ تَزَكَّىٰ

«پس (به او) بگو: “آیا سر آن داری که به پاکیزگی گرایی؟‌”»

وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ

«“و تو را سوی پروردگارت راه نمایم تا پروا بداری‌؟”»

فَأَرَاهُ الْآيَةَ الْكُبْرَىٰ

پس بزرگ‌ترین نشانه‌ی (چشمگیر دیدنی) خدا را بدو نمود.

فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ

پس (فرعون) تکذیب کرد و عصیان نمود.

ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ

سپس شتابان پشت کرد.

فَحَشَرَ فَنَادَىٰ

پس (گروهی را) گرد آورد. آن‌گاه ندا در داد.

فَقَالَ أَنَا رَبُّكُمُ الْأَعْلَىٰ

پس گفت: «من برترین پروردگار شمایم!»

فَأَخَذَهُ اللَّهُ نَكَالَ الْآخِرَةِ وَالْأُولَىٰ

پس خدا (هم) او را به کیفر سخت دنیا و آخرت برگرفت.

إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَعِبْرَةً لِمَنْ يَخْشَىٰ

به‌راستی برای هر کس که (از خدا) پروا بدارد، در این (ماجرا) به‌درستی عبرتی است.

أَأَنْتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ السَّمَاءُ ۚ بَنَاهَا

آیا آفرینش شما بنیادین‌تر است، یا آسمان (که آن را) سازمان داده است‌؟

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّاهَا

بلندای جذب‌شده‌اش را بر افراشت، پس آن را سازمان داد.

وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَاهَا

و شبش را تیره کرد و روزش را (روشن) برون آورد.

وَالْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَاهَا

و پس از آن (حرکات ناهموار)، زمین را حرکتی هموار داد.

أَخْرَجَ مِنْهَا مَاءَهَا وَمَرْعَاهَا

آبش و چراگاهش را از آن برون آورد.

وَالْجِبَالَ أَرْسَاهَا

و کوه‌ها را در عمقش کوبید.

مَتَاعًا لَكُمْ وَلِأَنْعَامِكُمْ

حال آنکه (این آب و گیاه) بهره‌ای است برایتان و برای حیوانات نعمت‌وارتان.

فَإِذَا جَاءَتِ الطَّامَّةُ الْكُبْرَىٰ

پس آن‌گاه که آن هنگامه‌ی لبریز فراگیر از دشواری در رسد.

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْإِنْسَانُ مَا سَعَىٰ

روزی که انسان آنچه (را) کوشیده است به یاد آورد!

وَبُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِمَنْ يَرَىٰ

و جهنم برای هر کس می‌نگرد بسی آشکار گردد.

فَأَمَّا مَنْ طَغَىٰ

پس اما هر کس طغیان کرد؛

وَآثَرَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا

و زندگی (پست) دنیا را (بر آخرت) برگزید؛

فَإِنَّ الْجَحِيمَ هِيَ الْمَأْوَىٰ

بی‌گمان (جایگاه و) پناهگاهش آتش زبانه‌دار است.

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَىٰ

و اما کسی که از مقام پروردگارش هراسید، و نفس (خود) را از هوس باز داشت،

فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوَىٰ

پس بی‌گمان پناهگاهش بهشت است.

يَسْأَلُونَكَ عَنِ السَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَاهَا

درباره‌ی ساعت (پایانی جهان تکلیف) از تو می‌پرسند: «استواریش چه هنگام است؟»

فِيمَ أَنْتَ مِنْ ذِكْرَاهَا

تو در چه (شناختی) از یادواره‌ی آنی‌؟

إِلَىٰ رَبِّكَ مُنْتَهَاهَا

پایانش فراسوی پروردگار توست.

إِنَّمَا أَنْتَ مُنْذِرُ مَنْ يَخْشَاهَا

تو تنها کسی را که از آن می‌هراسد هشدار می‌دهی.

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَاهَا

روزی که آن را می‌بینند، گویی آنان بی‌گمان جز شبی یا روزش را درنگ نکرده‌اند.