He Frowned · 'Abasa · سورة عبس · 42 ayahs

القرآن الكريمMohammad Sadeqi Tehrani

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

به نام خدای رحمتگر بر آفریدگان، رحمتگر بر ویژگان‌

عَبَسَ وَتَوَلَّىٰ

(ای پیمبر خوش‌خو! آن تندخو) چهره در هم کشید، و روی گردانید،

أَنْ جَاءَهُ الْأَعْمَىٰ

(هنگامی) که (آن) مرد نابینا سویش آمد.

وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُ يَزَّكَّىٰ

و تو را (ای بدخو) چه می‌فهماند؟ شاید (هم) او به پاکی گراید.

أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنْفَعَهُ الذِّكْرَىٰ

یا یاد پذیرد، پس یادواره سودش دهد.

أَمَّا مَنِ اسْتَغْنَىٰ

اما کسی که خود را بی‌نیاز پندارد.

فَأَنْتَ لَهُ تَصَدَّىٰ

پس تو برایش بانگی لطیف و پربرگ‌وساز می‌نوازی.

وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ

و چیزی (هم) بر تو نیست که خود را پاک نگرداند!

وَأَمَّا مَنْ جَاءَكَ يَسْعَىٰ

و اما آن کس که شتابان نزدت آمد،

وَهُوَ يَخْشَىٰ

در حالی‌که (از خدا) می‌هراسد،

فَأَنْتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ

پس تو از او -با بی‌‌اعتنایی- سهل‌انگاری می‌کنی.

كَلَّا إِنَّهَا تَذْكِرَةٌ

زنهار (چنان نیست!) این (آیات) همواره یادواره‌‌ای است.

فَمَنْ شَاءَ ذَكَرَهُ

پس هر کس بخواهد، آن را یاد کند.

فِي صُحُفٍ مُكَرَّمَةٍ

در صحیفه‌هایی بس گرامی شده.

مَرْفُوعَةٍ مُطَهَّرَةٍ

بالا بلندی بسی پاک‌شده.

بِأَيْدِي سَفَرَةٍ

به دست‌‌های فرستادگانی.

كِرَامٍ بَرَرَةٍ

ارجمندان و نیکوکاران‌.

قُتِلَ الْإِنْسَانُ مَا أَكْفَرَهُ

کشته شده است انسان! چه چیز او را به کفر و کفران واداشته؟

مِنْ أَيِّ شَيْءٍ خَلَقَهُ

(خدا) او را از چه چیز آفریده‌؟

مِنْ نُطْفَةٍ خَلَقَهُ فَقَدَّرَهُ

از نطفه‌ای آفریدش‌. پس اندازه‌ای بخشیدش.

ثُمَّ السَّبِيلَ يَسَّرَهُ

سپس او را فراسوی راه آسان گردانید.

ثُمَّ أَمَاتَهُ فَأَقْبَرَهُ

سپس میراندش، پس در گورش نهاد.

ثُمَّ إِذَا شَاءَ أَنْشَرَهُ

سپس هنگامی که بخواهد او را باز می‌گرداند.

كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَا أَمَرَهُ

نه چنان است‌! هنوز آنچه را به او دستور داده، انجام نداده است.

فَلْيَنْظُرِ الْإِنْسَانُ إِلَىٰ طَعَامِهِ

پس انسان باید به خوراک (روح و تن) خود بنگرد.

أَنَّا صَبَبْنَا الْمَاءَ صَبًّا

که همانا ما آب را به صورت بارشی تند فرو ریختیم.

ثُمَّ شَقَقْنَا الْأَرْضَ شَقًّا

سپس زمین را با شکافتنی (شایسته) شکافتیم.

فَأَنْبَتْنَا فِيهَا حَبًّا

پس در آن دانه‌ای رویانیدیم،

وَعِنَبًا وَقَضْبًا

و انگوری و سبزی‌ای،

وَزَيْتُونًا وَنَخْلًا

و (درخت) زیتونی و خرمایی،

وَحَدَائِقَ غُلْبًا

و باغ‌هایی انبوه،

وَفَاكِهَةً وَأَبًّا

و میوه‌ای و چراگاهی.

مَتَاعًا لَكُمْ وَلِأَنْعَامِكُمْ

برای استفاده‌ی شما (مردمان) و دام‌هایتان.

فَإِذَا جَاءَتِ الصَّاخَّةُ

پس چون فریاد گوش‌خراش و دل‌خراش و جان‌ا‌فزا در رسد؛

يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ

روزی که آدمی از برادرش،

وَأُمِّهِ وَأَبِيهِ

و از مادرش و پدرش،

وَصَاحِبَتِهِ وَبَنِيهِ

و از همسرش و فرزندانش می‌گریزد،

لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ

(در آن روز) هر کس از آنان را کاری است، که او را تنها به خودش مشغول می‌دارد.

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُسْفِرَةٌ

در چنان روزی چهره‌هایی درخشان است،

ضَاحِكَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌ

(که) خندان (و) و نویدگیرندگانند.

وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌ

و چهره‌هایی است که بر آنها غبارهایی نشسته،

تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ

(و) آنها را تنگدستی و تنگی و خواری سخت پوشانده!

أُولَٰئِكَ هُمُ الْكَفَرَةُ الْفَجَرَةُ

ایشان، (هم)آنان کافران و فاجرانند.