The Dawn · al-Fajr · سورة الفجر · 30 ayahs

القرآن الكريمMohammad Sadeqi Tehrani

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

به نام خدای رحمتگر بر آفریدگان، رحمتگر بر ویژگان‌

وَالْفَجْرِ

سوگند به سپیده‌دم؛

وَلَيَالٍ عَشْرٍ

و به شب‌هایی ده‌گانه (مانند ده شب اول ذیحجه)؛

وَالشَّفْعِ وَالْوَتْرِ

و به جفت و تاق [:آفریدگان و آفریدگار‌، همانند و بی‌مانند].

وَاللَّيْلِ إِذَا يَسْرِ

و به شب، هنگامی که سیر می‌کند.

هَلْ فِي ذَٰلِكَ قَسَمٌ لِذِي حِجْرٍ

آیا در این، برای خردمندی خویشتن‌دار (نیاز به) سوگندی است‌؟

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ

مگر ندیدی که پروردگارت با عادیان (نخستین) چه کرد؟

إِرَمَ ذَاتِ الْعِمَادِ

(با) عمارات ستون‌دار اِرَم.

الَّتِي لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِي الْبِلَادِ

آن که مانندش در شهرها ساخته نشده‌؟

وَثَمُودَ الَّذِينَ جَابُوا الصَّخْرَ بِالْوَادِ

و (با) ثمودیان، همانان که در گودی، تخته‌سنگ‌ها را بریدند؟

وَفِرْعَوْنَ ذِي الْأَوْتَادِ

و (با) فرعون، صاحب (خرگاه‌ها و کاخ‌ها و) میخ‌های بلند.

الَّذِينَ طَغَوْا فِي الْبِلَادِ

همانان که در شهرها به طغیان سر برافراشتند.

فَأَكْثَرُوا فِيهَا الْفَسَادَ

پس در آنها بسی فساد کردند.

فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ

پس پروردگارت بر (سروسامان)‌شان تازیانه‌ی عذابی فرو نواخت.

إِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصَادِ

بی‌گمان پروردگارت بی‌امان در کمین (آنان) است.

فَأَمَّا الْإِنْسَانُ إِذَا مَا ابْتَلَاهُ رَبُّهُ فَأَكْرَمَهُ وَنَعَّمَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَكْرَمَنِ

پس اما انسان، هنگامی که پروردگارش وی را بیازماید و گرامیش بدارد، و نعمت به او دهد، گوید: «پروردگارم مرا گرامی داشته است.»

وَأَمَّا إِذَا مَا ابْتَلَاهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَهَانَنِ

و اما هنگامی که بیازمایدش، پس روزی‌اش را بر او تنگ گرداند، گوید: «پروردگارم به من اهانت کرده است.»

كَلَّا ۖ بَلْ لَا تُكْرِمُونَ الْيَتِيمَ

هرگز نه (چنین و نه چنان است)! بلکه یتیم را گرامی نمی‌دارید؛

وَلَا تَحَاضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ الْمِسْكِينِ

و بر خوراک (دادن به) بینوا (همدیگر را) برنمی‌انگیزید؛

وَتَأْكُلُونَ التُّرَاثَ أَكْلًا لَمًّا

و میراث را چپاول‌گرانه می‌خورید؛

وَتُحِبُّونَ الْمَالَ حُبًّا جَمًّا

و مال را دوست می‌دارید، دوست‌داشتنی بسیار.

كَلَّا إِذَا دُكَّتِ الْأَرْضُ دَكًّا دَكًّا

هرگز (نه چنان است)! آن‌گاه که زمین، در هم کوبیده شود کوبیده شدنی،

وَجَاءَ رَبُّكَ وَالْمَلَكُ صَفًّا صَفًّا

و پروردگارت با فرشتگان (کارگزار) صف‌اندرصف آیند،

وَجِيءَ يَوْمَئِذٍ بِجَهَنَّمَ ۚ يَوْمَئِذٍ يَتَذَكَّرُ الْإِنْسَانُ وَأَنَّىٰ لَهُ الذِّكْرَىٰ

و جهنم در آن هنگام (هنگامه) آورده شود، آن روز است که انسان (حق را) به خوبی یاد آورد. و کجا و کی برایش جای یادواره است؟

يَقُولُ يَا لَيْتَنِي قَدَّمْتُ لِحَيَاتِي

گوید: «کاش برای زندگانی (اصلی) خود (چیزی) پیش فرستاده بودم‌.»

فَيَوْمَئِذٍ لَا يُعَذِّبُ عَذَابَهُ أَحَدٌ

پس در این هنگام (و هنگامه) هیچ کس همچون عذاب کردن او، عذاب نکند.

وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُ أَحَدٌ

و هیچ‌کس (هم) چون در بند کشیدن او، در بند نکشد.

يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ

هان ای نفس مطمئنه‌[:آرمیده]‌!

ارْجِعِي إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةً مَرْضِيَّةً

خشنود (از خدا) و خوشایند سوی پروردگارت باز گرد.

فَادْخُلِي فِي عِبَادِي

پس در میان بندگان ویژه‌‌ام در آی‌،

وَادْخُلِي جَنَّتِي

و در بهشت ویژه‌‌ام داخل شو.