لَا أُقْسِمُ بِهَٰذَا الْبَلَدِ
به این شهر [:مکه] سوگند نمیخورم.
القرآن الكريمMohammad Sadeqi Tehrani
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
به نام خدای رحمتگر بر آفریدگان، رحمتگر بر ویژگان
لَا أُقْسِمُ بِهَٰذَا الْبَلَدِ
به این شهر [:مکه] سوگند نمیخورم.
وَأَنْتَ حِلٌّ بِهَٰذَا الْبَلَدِ
حال آنکه تو در این شهر جای داری، یا حرمتت در آن هتک شده.
وَوَالِدٍ وَمَا وَلَدَ
سوگند(م) به پدری (همچون محمد) است. و (نیز) آن (فرزندانی) که تولید کرده.
لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ فِي كَبَدٍ
بهراستی انسان را در (ژرفای) سختی(اش) بهدرستی آفریدیم؟
أَيَحْسَبُ أَنْ لَنْ يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌ
آیا پندارد (که) هیچ کس هرگز بر او دست نتواند یافت؟
يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالًا لُبَدًا
گوید: «مالی انباشته را تباه کردم.»
أَيَحْسَبُ أَنْ لَمْ يَرَهُ أَحَدٌ
آیا پندارد که هیچ کس او را ندیده است؟
أَلَمْ نَجْعَلْ لَهُ عَيْنَيْنِ
آیا برایش دو چشم ننهادیم،
وَلِسَانًا وَشَفَتَيْنِ
و زبانی و دو لب؟
وَهَدَيْنَاهُ النَّجْدَيْنِ
و هر دو راه (خیر و شرّ) را در بلندای نمایانشان بدو ننمودیم؟
فَلَا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ
پس هرگز نخواست از گردنه(ی عاقبتنگر) با کوشش و کاوش بالا رود.
وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْعَقَبَةُ
و چه شناساندت (که آن) گردنه چیست؟
فَكُّ رَقَبَةٍ
در بندی را (از گرفتاری و بندش) آزاد کردن،
أَوْ إِطْعَامٌ فِي يَوْمٍ ذِي مَسْغَبَةٍ
یا در روز گرسنگیای سخت، طعامی دادن،
يَتِيمًا ذَا مَقْرَبَةٍ
یتیمی خویشاوند را،
أَوْ مِسْكِينًا ذَا مَتْرَبَةٍ
یا بینوایی خاکنشین را.
ثُمَّ كَانَ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا بِالْمَرْحَمَةِ
سپس از (زمرهی) کسانی بوده که گرویدهاند و یکدیگر را به شکیبایی و مرحمت سفارش کردهاند.
أُولَٰئِكَ أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ
اینانند راستان و برکتیافتگان.
وَالَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِنَا هُمْ أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ
و کسانی که به انکار (و انگار) نشانههای ما پرداختهاند، آنانند (ناخجستگان:) شومزدگان.
عَلَيْهِمْ نَارٌ مُؤْصَدَةٌ
بر (سر و سامان)شان آتشی سرپوشیده - همچون طبقهای - احاطه دارد.