He Frowned · 'Abasa · سورة عبس · 42 ayahs

القرآن الكريمSayyed Jalaloddin Mojtabavi

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

به نام خداى بخشاينده مهربان

عَبَسَ وَتَوَلَّىٰ

روى در هم كشيد و رخ برتافت

أَنْ جَاءَهُ الْأَعْمَىٰ

چون آن نابينا به سويش آمد.

وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُ يَزَّكَّىٰ

و تو چه دانى شايد او به پاكى گرايد- به سبب آنچه شنود-.

أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنْفَعَهُ الذِّكْرَىٰ

يا پند گيرد و آن پند سودش دهد.

أَمَّا مَنِ اسْتَغْنَىٰ

اما آن كه بى‌نياز است- به مال و جاه-

فَأَنْتَ لَهُ تَصَدَّىٰ

پس تو بدو روى مى‌آرى و به او مى‌پردازى!

وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ

و چيست بر تو- تو را چه زيان دارد- كه [آن كافر] پاكى نورزد؟- يا: و تو را باكى نيست كه او پاكى نمى‌ورزد-.

وَأَمَّا مَنْ جَاءَكَ يَسْعَىٰ

و اما آن كه با كوشش و شتاب نزد تو آمده،

وَهُوَ يَخْشَىٰ

در حالى كه [از خداى‌] مى‌ترسد،

فَأَنْتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ

پس تو از او [به ديگرى‌] مى‌پردازى.

كَلَّا إِنَّهَا تَذْكِرَةٌ

همانا اين [آيات قرآن‌] يادآورى و پندى است- براى آدميان-

فَمَنْ شَاءَ ذَكَرَهُ

پس هر كه خواهد، آن را ياد كند و پند گيرد.

فِي صُحُفٍ مُكَرَّمَةٍ

[آنها] در دفترهايى است گرامى‌داشته،

مَرْفُوعَةٍ مُطَهَّرَةٍ

بلندپايه و پاكيزه- از عيب و بيهوده و دروغ و از دستهاى شياطين-

بِأَيْدِي سَفَرَةٍ

در دست سفيرانى

كِرَامٍ بَرَرَةٍ

بزرگوار و نيكوكار.

قُتِلَ الْإِنْسَانُ مَا أَكْفَرَهُ

مرده‌باد آدمى، چه كافر و ناسپاس است!

مِنْ أَيِّ شَيْءٍ خَلَقَهُ

او را از چه چيز آفريد؟

مِنْ نُطْفَةٍ خَلَقَهُ فَقَدَّرَهُ

از نطفه‌اى آفريدش پس به اندازه‌اش نهاد.

ثُمَّ السَّبِيلَ يَسَّرَهُ

سپس راه [به ايمان و طاعت‌] را برايش آسان ساخت.

ثُمَّ أَمَاتَهُ فَأَقْبَرَهُ

سپس او را بميرانيد و در گور كرد.

ثُمَّ إِذَا شَاءَ أَنْشَرَهُ

سپس آنگاه كه بخواهد او را برانگيزد- باز زنده گرداند-.

كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَا أَمَرَهُ

نه چنين است كه هنوز آنچه را [خدا] به او فرمان داده نگزارده و بجاى نياورده است.

فَلْيَنْظُرِ الْإِنْسَانُ إِلَىٰ طَعَامِهِ

پس آدمى بايد به خوراك خود بنگرد- تا عبرت گيرد-.

أَنَّا صَبَبْنَا الْمَاءَ صَبًّا

همانا ما آب [باران‌] را فرو ريختيم فروريختنى

ثُمَّ شَقَقْنَا الْأَرْضَ شَقًّا

سپس زمين را [با سر برآوردن گياهان‌] بشكافتيم شكافتنى.

فَأَنْبَتْنَا فِيهَا حَبًّا

پس در آن دانه‌ها رويانيديم

وَعِنَبًا وَقَضْبًا

و انگور و سبزى،

وَزَيْتُونًا وَنَخْلًا

و درخت زيتون و خرما،

وَحَدَائِقَ غُلْبًا

و بوستانهاى پر درخت،

وَفَاكِهَةً وَأَبًّا

و ميوه و علف،

مَتَاعًا لَكُمْ وَلِأَنْعَامِكُمْ

تا برخوردارى باشد براى شما و چارپايان شما.

فَإِذَا جَاءَتِ الصَّاخَّةُ

پس چون آن بانگ هول‌انگيز [رستاخيز] بيايد

يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ

روزى كه آدمى از برادر خود مى‌گريزد

وَأُمِّهِ وَأَبِيهِ

و از مادر و پدر خويش

وَصَاحِبَتِهِ وَبَنِيهِ

و از همسر و فرزندانش

لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ

هر مردى از آنان را در آن روز كارى است كه بدان مى‌پردازد- كسى به ديگرى نپردازد-.

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُسْفِرَةٌ

رويهايى در آن روز تابان و درخشان است

ضَاحِكَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌ

خندان و شادمان.

وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌ

و رويهايى در آن روز بر آنها گَرد نشسته است

تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ

تيرگى و سياهى آنها را فرو پوشد

أُولَٰئِكَ هُمُ الْكَفَرَةُ الْفَجَرَةُ

اينانند كافران بدكار گنه‌پيشه.