At-Takwir 81:18

و به صبح، هنگامی که تنفّس کند،

سوگند به صبح چون دمیدن گیرد،

و سوگند به صبح هنگامی که می دمد [و با گستردن نورش تاریکی را می زداید]

و سوگند به صبح بدان گاه که می‌دمد (و با طلوع سپیده، چهره‌ی نورانی و پرفروغ خود را به جهانیان می‌نمایاند، و با نسیم حیات‌بخش خویش خفتگان را به حرکت و تلاش می‌کشاند، و از بی‌خبری به بیداری و هوشیاری می‌رساند)! [[«تَنَفَّسَ»: نفس کشید. دمیدن گرفت. انگار صبح شخصی است که از فشار غم رها و نفَس راحتی می‌کشد. مراد روشن شدن است (نگا: مدّثّر / 34).]]

و سوگند به صبح، هنگامی که بدمد؛